seezicht

Hengelo (o) 2020. Kloppend hart van Twentestad.

2012-03-17T10:56:00.000Z

Mooi dat de regering Samson in 2013 toch heeft doorgepakt methet instellen van Twentestad. De bevolking was hier niet bij geraadpleegd wantbleef toch hoofdzakelijk hangen in de angst van indentiteitsverlies. Ook deraadsleden van de voormalige steden Almelo, Enschede, Oldenzaal, Borne enHengelo, zijn hierin niet betrokken. Dit omdat die raadslieden ook niet vanplan waren de bevolking erbij te betrekken. Gezien de discussies die al sindsde jaren 80 van de vorige eeuw in Twente gevoerd worden en de patstelling diede burgerij en de bestuurders daarbij steeds weer veroorzaakten, had MinisterPlassterk van binnenlandse zaken daarom in 2013 besloten om de fusie van devier gemeenten geheel volgens een top down benadering er door te drukken.

Dat de patstelling erg groot was bleek wel uit het Twentestaddebatvan maandag 19 maart 2012 ( zwarte maandag) in de Bibliotheek van Hengelo alwaar Burgemeester Kerkhaert slaande ruzie kreeg met enkele raadslieden die hem vanverraad beschuldigden. De burgemeester had een paar maanden voor zijn vertrekvoor Twentestad gepleit, terwijl zijn raad 100% tegen is.

Maar de emoties hebben het uiteindelijk verloren en de ratioheeft gewonnen in deze belangrijke stedenfusie dankzij een gedegenonderzoek van de Saxion Hogeschool i.s.m. de Universiteit en op voordracht vanoud Burgemeester van Hengelo drs. W. Lemstra.

Slim van minister Plassterk om van Hengelo het bestuurlijkcentrum te maken. Stadsdeel Hengelo was qua mentaliteit toch al een beetje hetden Haag van het Oosten. Trots flaneren de Hengeloers nu door hun stadsdeel. Gelukkighad stadsdeelburgemeester Jan Bron het project Lange wemen op tijd kunnenbijsturen zodat er een verdubbeling van het geplande stadskantoor kwam. Deuitbreiding van woningen en horeca op die plek was toch al zeer dubieus. Deafdeling grondzaken van Twentestad is nu in de Ariensschool gehuisvest en het oudeBadhuis heeft een publieksfunctie want is de gemeentewinkel voor burgerparticipatie.

Het wetsvoorstel voor de vorming van Twentestad ondervond geenbelemmering in de eerste kamer. Daarvoor had drs A. Flierman,bestuursvoorzitter van de UniversiteitTwente en 1e kamerlid zijn best voor gedaan.

Voor international georienteerde bedrijven is Twentestad eenaantrekkelijke vestigingsplaats. Er is slechts 1 aanspreekpunt waarbij sprakeis van een goed georganiseerde stadplanning. Het culturele klimaat isuitstekend want net als in Berlijn heeft elk stadsdeel zijn eigen indentiteitbehouden. In zo’n stad komt ook het Kennispark beter tot bloei want jongeondernemers blijven graag in Twentestad, waar altijd wat doen is.

Toeristen komen nu graag want naast een mooi Twents landschapkun je in de stad op verschillende plekken tot diep in de nacht van cultuurgenieten. Mede dankzij de plaatselijk monorail die nog gefinancierd is met de laatste " Essent gelden" van de opgehevenProvincie Overijssel.

(Twente vormt nu met de Achterhoek, zoals in de Frankische tijd een gouw, een gebied bestrijkend dat ruwweg de huidige Niedergrafschaft Bentheim en het oostelijke gedeelte van Overijssel omvat. Zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Gouw_(Germaans).

Geef onze kunstenaars de ruimte.

2012-03-09T09:31:00.000Z

In kunstenaars societeit het Lambooyjuismag weer muziek gemaakt worden. De Almelose voorzieningenrechter heeft debeperkende maatregel van 51 dB,, die de gemeente Hengelo de kunstsocieteit hadopgelegd, geschorst. Dat betekend dat er voorlopig weer “live” muziek gemaaktkan worden. Voorlopig want er loopt nog een bezwaarprocedure waarvan dezevoorzieningenrechter al zei dat hij niet verwacht dat het besluit van degemeente overeind zal blijven.

De gemeente had de beperkendegeluidsmaatregel opgelegd aan het Lambooyhuis, met een dwangsom van 1500 europer overtreding. Al een half jaar is er geen muziek meer gemaakt in het Lambooydoor deze aktie van de gemeente Hengelo. De gemeente Hengelo had deze maatregelingesteld op verzoek van klagende huurders in het woongedeelte van het Lambooyhuis.

In dit woongedeelte woont een kunstenaarmet zijn nieuwe vriendin. Die nieuwe vriendin (die een woonhuis met zwembadheeft in Hengelo), is bij hem in komenwonen. Deze vriendin heeft nog een tijdje in het bestuur van het lambooyhuisgezeten. Na een interne ruzie is zij eruit gestapt en vanaf dat moment heeft zemet haar nieuwe man de klachtencampange opgezet. Ze heeft een netwerk binnen degemeente tot op het hoogste niveau. Ze schijnt zelf bevriend te zijn met devrouw van de burgemeester.

Het Lambooyhuis is een stadsboerderijtjegelegen in het horecagedeelte van de binnenstad. Het was het woonhuis van Cobra kunstenaar Theo Wolvekamp. Tijdens diens leven heeft deze beroemde kunstenaarook al veel gedonder gehad met de bestuurders en ambtenaren van de gemeente. Nu heeft de stichting weer last van diegemeenteambtenaren. Alsof degeschiedenis zich herhaalt. Hengelo en kunstenaars gaat kennelijk niet zo goed samen.

Het woonhuisgedeelte van het Lambooyhuiswas bedoelt voor een bij de societeit betrokken kunstenaar. Maar de kunstenaardie nu in het achterhuis woont is helemaal niet betrokken en werkt activiteiten in het voorhuis alleen maar tegen. Aangezien zijn vrouw nog een huis (met zwembad) heeft ( aan de Hegemansweg?) zou hen de huur van de stadsboerderij opgezegt moeten worden. Dan kan ditwoonhuisgedeelte bij het voorhuis getrokken worden want wonen in eenhorecagebied vraagt om moeilijkheden en de voorruimte van het Lamboouyhuis waaralle aktiviteiten zijn is toch wel heel erg krap.

Een ander probleem is de opgelegdesluitingstijden want om 24.00 uur moet het Lambooyhuis dicht. Terwijl de jeugd in Hengelo tot 6.00 uur in de ochtend kunnen feesten in de plaatselijke discomoeten volwassen kunstenaars om 24.00 uur naar huis. Fanatiek wordt er, strakna sluitingstijd, door de plaatselijke politie (op aanwijzing van de Burgemeester?) gesurvelieerd.

Oh Hengelo (o)

Hierbij roep ik de wethouder en gemeenteraadop om het tij te keren en de kunstenaars te helpen in plaats van tegen tewerken. Geef onze kunstenaars de ruimte! Laat de gehele stadsboerderij onder hetbestuur van de stichting Lambooyhuis vallen zodat er iets moois kan groeien enbloeien. Dat gaat de rest vanzelf. Laat dat maar aan de kunstenaars over!

.

Het einde van het Kulturhuske Ma2.

2012-03-02T14:07:00.006Z

Maandag gaat in de Hengelose Es het Kulturhuske Ons Huisopen. Dan is het aan bewoners van die wijk om activiteiten op te zetten en vanhun Kulturhuske een succes te maken.

Deze week hebben wede laatste avond bij het Kulturhuske Ma2 in de Berflo Es gehad. Het concept vansamen van elkaars cultuur genieten in een sloopwoning wordt nu voortgezet ineen andere buurt. Drie jaar lang heb ik bewoners uitgedaagd om iets van huncultuur of hobby te laten zien. Daar zijn mooie optredens uit voortgekomen. Eris zelfs een band ontstaan genaamd Holland Hallal.

Onze sloopwoning wordt binnenkort gesloopt. Onzeactiviteiten in de Berflo Es worden deels ondergebracht bij Speeltuin de Jeugd en bij het inloopcafe Uit&Zo van Avelijn.

Mijn betrokkenheid bij het aktiveren van een goede multiculturele buurtcultuur houd op. Aan alles komt een einde. Drie jaar is ook best wel lang. Dit jaar kan ik wegens het inhalen van een aantal vakanties geen bindende afspraken maken in mijn vrije tijd. Het is ook wel eens lekker om eens een tijdje niets te doen. Even ruimte maken voor iets nieuws.

The continuing story of het Badhuis van Hengelo

2012-02-24T09:23:00.005Z

Over het badhuis in Hengelo isveel geschreven en gezegd. Ook op deze weblog. Waarschijnlijk denken veel Hengeloers dat het nu voorbij is omdat deraad heeft ingestemd met de sloop van dit cultureel erfgoed. Ingestemd zonder teweten wie de projecctontwikkelaar is (omdat hij zijn naam niet wil verbindenaan deze dramatische affaire) en zonder te weten wat de plannen van dezeTwentse ontwikkelaar (Plegt-Vos?) zijn . De raad gaf wel toe dat ze nietoplettend genoeg waren geweest in het verleden maar door in te stemmen zonderrandvoorwaarden te stellen ( beeldkwaliteitsplan en afspraken over bouwhoogte)laten ze zien dat ze nog steeds niet scherp zijn.

De onbekende projectontwikkelaar(Plegt-Vos?) kan beter maar wachten met de koop totdat het badhuis echtgesloopt is want in Tubantia las ik dat de provincial erfgoedvereniging de BondHeemschut toch kansen ziet om het monumentale badhuis te behoeden voor sloop. Deze erfgoedvereniging is de grootste voor bescherming van cultuurmonumenten.

Zie hun website http://www.heemschut.nl/nl.html

Na de raadsvergadering kreeg ikeen mailtje; Namens stichting het Cuypersgenootschap, een landelijkestichting die zich inzet voor het behoud van het gebouwde erfgoed van na 1850,zou ik graag even contact met u willen hebben over het oude badhuis vanHengelo. Dit n.a.v. de berichtgeving van vorige week.

In het telefoongesprek dat volgde kreeg ik het verzoek om het Cuypersgenootschapte tippen zodra de sloopvergunning aangekondig wordt in het Hengelo’s Weekblad.Zij zullen dan bezwaar aantekenen. Hierbij roep ik Hengeloers op om hetCuyperssgenootschap te tippen zodra u de sloopaanvraag aangekondigd ziet tel. 035-6244320
Zie hun website http://www.cuypersgenootschap.nl/

Het Cuypersgenootschap wil nagaan of BOEI het badhuis kanontwikkelen. BOEi is een non-profit organisatie die zichbezighoudt met herbestemmen van industrieel erfgoed. We kennen BOEI want dezeorganisatie ontwikkeld ook de Creatieve Fabriek. http://www.boei.nl/

Met BOEI kan dan tevens een deal gemaakt wordenover Skata Plaza, de plek voor creatieve straatcultuur. Zie daarvoor mijnvorige bericht.

Over de sloop van het badhuis is het laatste woordnog niet gezegd.

Nog lange niet, nog lange niet…..

De beste plek voor creatieve straatcultuur in Hengelo is bij.....?

2012-02-17T11:57:00.002Z

Deze week was ik op een trefpuntbijeenkomstin het stadhuis waar een presentatie was van de plannen voor een skatepark inHengelo. De gemeente heeft 10 locaties onderzocht en vindt de Bataafse Kamp de meest geschikte lokatie.

Helaas zijn de bewoners rondom deze plektegen dit plan omdat ze bang zijn voor geluidsoverlast. Weer een typisch gevalvan NIMBY ( Not In My Back Yard). Alshet gaat over een plek voor de jeugd dan komen er altijd en overal bezwaren.Vooral pubers worden overall geweerd. Bij de Bataafse Kamp, entree van Hengelo, Helemaal !

Jammer is dat want de jeugd brengt juist levendigheid in destad. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. Vooral de jeugd die niet net als pa en ma op de bank hangt maar liever opstraat zijn vertier zoekt. Ik deed dat vroeger ook en heb een hele mooie jeugdgehad, want ik speelde in een beatband. Als ik nu jong was, dan was ik waarschijnlijkeen Hip Hopper en graffiti kunstenaar want ik hou van muziek en kunst.

De plek voor de skaters staat ter discussie. De BMX fietsers hebben zich ook al gemeld. Jean Rouwet van de SP pleit voor fitness-apparatuurvoor ouderen. In Hengelo heb ik ook al hele mooie graffiti gezien en ik weetdat er bij Radar, Innocent en het Lambooyhuis goede Hip Hoppers en Rapperszijn.

De beste plek voor deze moderne vormen van straatcultuur is bij de Creatieve Fabriek.Daar zijn legio mogelijkheden zowel buiten ( nabij het spoor) als binnen. Daarzijn genoeg lege plekken beschikbaar. Laat daar de fantasie maar eens op los. Dat kan daar heel mooi.

In het rapport lokatieafweging skatevoorziening Hengelo van 3 janauri 2012 lees ik;Creatieve Fabriek / Hazemeyerterrein.
Dit gebied is geen gemeentelijk eigendom. Het gebied ligt wat achteraf, alleen in het zicht vanpasserende treinen, niet van passanten of woningen. De werkgroep Skatevoorziening heeftgesprekken gevoerd met projectontwikkelaar Boei. Uit deze gesprekken is naar voren gekomen dathet Hazemeyerterrein niet de plek kan worden voor de stedelijke skatevoorziening, omdat er nietvoldoende ruimte is. Een groot deel van het terrein wordt in beslag genomen doorparkeervoorzieningen.

Mijn advies aan de gemeenteraad is. Koop parkeerplaats terug van projectontwikkelaar Boei of bied Boei het badhuis aan! Zo vangen we twee vliegen in een klap. Behoud badhuis en de beste plek voor creatieve straatcultuur .

Parkeerplaatsen zat in prairiestad Hengelo

NB.De Creatieve Fabriek is de urbane omgeving diebij creatieve straatcultuur past en niet dat brave Bataafse Kamppark met zijntruttige buren, verbolgen schooldirecteur en NIMBY wethouder. Zet daar die (stijve en geluidloze ) beren maar neer ( naast dat paard) in plaats van op de markt ( bij mijn viskraam).

(met dank aan Martin Bosker voor het meedenken over dit idee en Tonny Buitink voor de tip van het filmpje.)

Planpessimisme in Twente

2012-02-11T11:32:00.000Z

Op de TV zag ik dat Apeldoorn 2miljoen euro moet afboeken vanwege planoptimisme. De aangekochte gronden voortoekomstige bedrijfsterreinen is door de economische crisis niet zoveel meer waard. Apeldoorn komt zwaar in deproblemen en de vraag is wie deze foute "inschatting van de toekomst" moetbetalen. Volgens hetzelfde bericht schat de Vereningvan Nederlandse Gemeente in dat er in heel NL wel voor 3 miljard moet wordenafgeschreven op aangekochte gronden.

Ik vraag me dan af hoeveel we in Twentemoeten afschrijven vanwege planoptimisme. Hier zijn ook nogal wat gronden voorbedrijfsterreinen aangekocht. Omdat we een versnipperde nieuwsgaring hebben inTwente heb ik geen overzicht maar uit mijn hoofd weet ik dat er in Almelo grote plannen waren(bedrijfsterreinen bij Bornebroek), in Borne (achter de IKEA), Hengelo ( deCampus) in Enschede op de Usseler Es (schande dat op deze grootste Es in Twentebedrijven gepland zijn) en ook in Oldenzaal. Op en naast hetUniversiteitsterrein is Kennispark bedacht waar voor 2020 wel 10.000 arbeidsplaatsen komen. In Hengelo hebben we wegens planoptimisme veel stadsprairies. Daar is wel veel gesloopt maar niets teruggebouwd.

Gemeenten hebben in het verleden veel geldverdient aan het opkopen van boerenland door, na aanbrengen van infrastructuur weer te verkopen als dure bouwgrond. Dat was altijd zeer winstgevend. Inhet versnipperde Twente heeft iedere stad en dorp daarom zo met zijn eigenoptimistische blik plannen gemaakt. Na het mislukken van Twentestad is er eenafstemmingsplatvorm ontstaan van Twentse gemeenten. Maar deze afstemming heeft nietgeleid tot afremming van plannen. Hopenlijk komt dit (ondemocratische) platform eens tot bezinning nu de toekomst minder rooskleurigblijkt te worden. Denk liever na wat we moeten afschrijven in Twente en wie dat zal betalen!

De gemiddelde inkomens in Twente zijn laag.Ik woon in de armste buurt van Twente waar het gemiddeld inkomen 22.000 europer huishouden is. Worden we door het planoptimisme van onze bestuurders nog armer? In Griekenland isopstand. In Portugal emigreren ze naar Angola en Brazilie. Wat moeten wij doen als wat bedacht is niet doorgaat en onze regioverder krimt en wij alleen maar armer worden?? Wie verteld ons hoe we er voorstaan? Wie zal dat betalen? We zijn zoete lieve Gerritje toch niet! Waarom horen we niets? Wat wordt er allemaal verzwegen?

Zijn die voormalige planoptimisten wel in staat om met een nuchtere Twentse blik naar de toekomst te kijken. Ik denk het niet.

PS.
Op 30 januari 2009 verscheen op deze weblog een artikel over;

Bouwplannen in Twente in tijden van recessie

De plek van het oude badhuis is een schandvlek in Hengelo (o) !

2012-02-03T09:54:00.001Z

Dat het oude badhuis uiteindelijk gesloopt zouworden stond eigenlijk omstreekt 1999 al vast. Toen had de gemeente al een“herenaccoord” gesloten met dewoningcorporatie St Joseph . De corporatie wou alleen maar een woonzorgcomplex( genaamd O kwadraad) ontwikkelen als ze over de oude Ariensschool en over het oude badhuis kon beschikken. Pure chantage was het. Deze deal is in het geheim gesloten waarna menig initiatief voor behoud van het badhuis op niets uitliep.

Eerst heeft de raad nog allerleialternatieven voor het badhuis bedacht. Dit omdat het badhuis een gemeentelijkmonument is en door velen wordt gekoesterd. De raad bedacht een bibliotheek,een restaurant, een architectenbureau en Groenlinks kwam zelfs met eenstadsmensa. Alle ideeën zijn destijds geschetst en onderzocht op haalbaarheid. Behalvehet idee van Mufide namelijk dat van een Hamam. Wat natuurlijk het beste idee voor dit oude badhuis was, want dit komt het dichts overeen met de oorspronkelijke functie namelijk badhuis. Nu alleen op zijn Turks.

Mufide Halaceli, een succesvol onderneemster, kwam met dat idee. Ze had het na oerverloze gesprekken met wethouders enambtenaren uiteindelijk het plan zelf uitgewerkt. Ik raakte erbij betrokken nadat haar een loergedraait werd door ambtenaren die altijd op vrijdagmiddag om 13.30 uur eenafspraak maakten en om 14.40 uur vertrokken. De ambtenaren wensten elkaaraltijd prettig weekend bij vertrek. Die ambtenaren waren uiteindelijk ook nogonfatsoenlijk door te vragen wat nu eigenlijk een Hamas is.

Toen ik met die ambtenaren te maken kreeghoorde ik ze zeggen ”daar komt die anarchist ook aan”. Nee de dienstverlening van die intimiderende ambtenaren bij de afdelinggrondzaken was bepaalt niet vriendelijk.

De Wethouder die in het voorjaar van 2008 een mooie presentatie van een Hamam kreeg heeft ons ook op een dood spoorgebracht. Hij had de hele presentatie in de kast gestopt en het niet verderin behandeling genomen. Ik heb daarna nog weken lang bij hem de deur plat gelopenom de gemaakte externe kosten teverhalen zoals een jaar eerder al was beloofd.

We stonden destijds in de krant met ons plan. Depostvakjes van de raadsleden hadden we voorzien van informatie. Maar detransformatie van het oude badhuis in een Hamam is nooit door de raadsleden behandeld. Welhoorde ik in de wandelgangen een politicus van de Christen Unie roepen “ InHengelo geen koepels”.

Nee Hamam Turkisch Bad Hengelo heeft nooiteen faire kans gehad. Het plan is nooit serieus behandeld door de wethouders en de raad. Mufide’s plan isnooit serieuz genomen omdat er een geheim "herenaccoord" was. Plannen maken voorhet badhuis heeft Mufide ( en anderen) daardoor onnodig veel tijd en geld gekost.Kwalijke zaak dat ondernemers en burgers zo zijn misleid met plannen maken voor behoud van ditoude badhuis in Hengelo.

De plek van het oudebadhuis is daardoor een schandvlek in de stad.

Voor de geschiedenis op deze weblog over de ontwikkeling van de Hamam zie bij 2008 van Januari tot April en bij de links.

(Mufide bij de verbouwing van een nieuwe zaak in Enschede waar ze wel goed behandeld is.)

De zaterdagmarkt in Hengelo is gezellig en sociaal

2012-01-28T13:33:00.000Z

Ik kom net weer glimlachend terug van de markt in Hengelo. Graag doe ik op de zaterdagmarkt mijn boodschappen. Het is meer dan boodschappen halen want het is er erg gezellig. De mensen zijn heel vriendelijk en hebben aandacht voor elkaar. Hengelo is geen grote stad dus als je er woont kom je elkaar makkelijk tegen. Ik kom er zelfs Enschedeers tegen. Zoals Theo van Houten mijn vroegere buurjongen van Twekkelerveld (waar ik van mijn 5e tot mijn 21e woonde). Hij heeft een grote familie. Kijk maar in zijn marktkraam met fruit.

De lucht is helder en de zon schijnt en het is koud. Met dikke jas en muts op, fiets ik over de Langelermaatweg naar de binnenstad. Ik zet de fiets langs de kant en struin over de markt. Eerst noten kopen. “Ha bij weer terug uit Afrikaa”, vroeg ze me. " Hoe was het daaa? vroeg ze. "Nou, het stikt te van de swatt’n”, zei ik lachend. Na enig heen en weer gouwehoer (met andere klanten erbij) ging ik lachend naar de kaasboer. Daar is de sfeer vriendelijk maar zeer beschaafd en serieus (want dat bunt fien'n) . Na ontvangst van de belegen 30+ kaas kocht ik fruit bij de familie Van Houten. “ Ha Henk van de Wetering, lang niet gezien”. Met een tas vol fruit stond ik na een praatje bij de visboer. Terwijl hij me bedient roept de grote visboer al pellend aan de haring luid door de viskraam. “ Ja hij is er wel, Annie, die jongen van vroeger. Hij zegt da tie je kent van de camping. Van camping Kleinzandvoort”, terwijl hij mij en een oudere vrouw die haring stond te kaken beurtelings aankeek. “Oh, misschien ken ik hem wel,.... maar op die camping kom ik niet. Daar ben ik nog nooit geweest” zei ze verontschuldigend. Lachend keek de visboer me aan. Hij had me in een toneelstukje betrokken. De heel kraam keek en zwaaiend zei ik bij afscheid, “ Misschien kom ze wel stiekum op Camping Klein Zandvoort! ;)”.

De markt in Hengelo is gezellig en sociaal. Altijd kom ik daar glimlachend weg. Vaak kom ik bekenden tegen. Zoals Henri, een man uit de buurt, hij verzorgt het ondergronds toilet.

Ik waardeer de markt al heel erg lang. Mijn vader en moeder stonden begin jaren vijftig ook op de markt met groenten en fruit. Als kind van vijf hielp ik, met mijn tweelingbroertje Jan, al sla verkopen. Nu is dat kinderarbeid maar toen vonden de mensen dat schattig dus dat verkocht goed. Mijn vader had ook altijd humor en lol. Die verkocht zijn waren altijd met een grap en een grol. De verkoopkunsten van de marktkoopman zit vol met humor. Dat leer je niet in de boeken maar op de markt.

Altijd als ik weg was uit NL waardeer ik bij terugkomst het leven hier. Zoals vrij en blij overal kunnen fietsen of overal goed sanitair. Mijn gang naar de markt hoort daarbij. De markt is meer dan alleen maar even kopen. Dat heeft ook te maken met vrijheid. De hele dag bij een serieuze instelling op kantoor werken en dan zaterdags even uit naar de markt. En daarna nog even flaneren?

Fysiek ziet de markt in Hengelo er beter uit door de nieuwste veranderingen. De markt oogt ook wat gezelliger door de aangeplante plantanen en schemerlantaarns en de sloop van die megalomane lichtlinde. Doordat het grote gevaarte weg is voelt de markt veel natuurlijker.

Maar het plein is nog niet af er komen nog een stel bronzen beren. Wat zal daar mee gebeuren? Worden die beren nog gestolen of beklad? Kunnen we daar straks wel fatsoenlijk een visje eten en flaneren? In mijn gedachten wordt er lol met die beren gemaakt zoals ze voorzien van een bikini of boerka. Of verkleden met hoogtij dagen. Wat vind je van een Sinterklaasbeer met Pietberen, Kerstbeer of Paasbeer misschien? Om van caranaval nog maar niet te spreken. Hopenlijk komen er geen bewakingscamera’s want dat zal de pret alleen maar drukken.

Ik vind dat de gemeente en de middenstand nog wel even die lelijke fallus op de markt genaamd Brinktoren moeten afmaken. Hier en daar een scherm nazien, de zwarte rouwrand in de top rose schilderen en onderin het glazen huis hoort meer levendigheid. Zoals in het begin, toen het een expositieruimte van echte kunstenaars was en er konijnen rondliepen en er een grafkist omhoog kwam.........Dat was nog eens verassend.

De markt in Hengelo is gezellig en sociaal.

Fysiek zijn ze er bijna, maar nog niet Helemaal.
We wachten nog op een stel beren, Hengelo's ideaal?
maar daar onderin die Brinktoren is het nog veel te kaal..... !

voor meer informatie over de Hengelose markt zie http://www.markthengelo.nl/

Duozwemmers in het TwenteBad.

2012-01-20T10:01:00.001Z

Op mijn leeftijd is beweging belangrijk. Vooral als je een kantoorbaan hebt zoals ik. Wie niet genoeg beweegt wordt stram. Ik hou niet van sport want hou niet vanwedstrijd. Wel hou ik van muziek en drum en dans graag en krijg zo ookbeweging. Vaak fiets ik en laat de auto staan. In het weekend ga ik meestal lopend naar de binnenstad. De laatste tijdzwem ik ook in het Twentebad. Aangestoken door Martin die nu al drie keer perweek gaat.

Vanmorgen ging ik weer even zwemmen. In hetpierenbad zag ik een grote groep mensenaquajoggen. Het wedstrijdbad wasredelijk vol. Ik baande me een weg tussen de in duo zwemmende dames. Die duozwemmers wijkenniet en zwemmen al pratend rechtdoor. Ik heb de keus er tussendoor te zwemmenof er omheen. Liever zwem ik er omheen want de douzwemmende dames willennatuurlijk niet gestoord worden in hun gebrabbel.

Door de weerkaatsing van het water vang ikal zwemmend flarden van gesprekken op;

“ ……...............Ons Ine gaat dit jaar naar deAdriatische kust……”

“ …..Ik kan het altijd aan zijn gezichtzien als tie liegt’……..”.

“ …….......oh kookboeken haal ik altijd bij dekringloop……”.

“…. ...................ja, ik heb het haar wel gezegt…daarmoet ze niet op in gaan….’

“ …....ik heb niets meer van haar gehoord……..”

"….En hoe is 't dan noe metBernhard?........”

Onverstoorbaar zwemmen de dames in rechtelijn heen en weer terwijl ik al laverend mijn weg moet zoeken. De volgende keer neem ik oordoppen mee.

.

Everything is possible in The Gambia

2012-01-10T15:12:00.001Z

De charmante douanebeamte keek me vriendelijk lachend aan toen ik haar een goede dag wenste. 'You like me?' vroeg ze lachend. 'Oh yes, ofcourse' gaf ik als antwoord. Toen ze mijn paspoort terug gaf ontdekte ik er een briefje met haar telefoonnummer in. Nog nooit ben ik zo vriendelijk ontvangen in een land als hier in The Gambia. In mijn hippietijd had ik altijd problemen bij grensovergangen vanwege mijn uiterlijk. Daar heb ik een soort van stress van overgehouden als ik grenzen moet passeren.

Lekker effe weg uit het koude NL. Nu ik eindelijk schadevergoeding heb gekregen van mijn werkgever wegens een, door mijn toenmalige chef veroorzaakt arbeidsconflict waarbij uiteindelijk de hogere bestuursrechter ( na zes jaar procederen) mijn terugkeer vorderde, is nu mijn grote vakantiejaar aangebroken. Te beginnen met mijn zoon in The Gambia. Veel landen heb ik al gezien maar was nog nooit in donker Afrika.

Met Arkefly is bij Jimmy Vollenbroek te Hengelo een reisje zo geboekt. Dit keer naar een lekker lux resort in African Style met een kamer op zeezicht. Omdat ik niet zo van toeristenvoedsel hou en ook mijn geld wil besteden bij de lokale bevolking, heb ik alleen maar een verblijf met ontbijt besteld in plaats van All Inclusiv.

Ewan onze taxichauffeur breng ons naar Senegambia, het uitgangscentrum in de buurt. We eten bij Love 2 en likken onze vingers er bij af. Geen wonder want het kost een Gambiaans maandloon wat voor ons slechts een schijntje is. Ik heb er wel dubbele gevoelens bij maar hoop daarmee toch het land voort te helpen in de hoop dat mijn euro's hier goed terecht komen.

De volgende dag brengt Ewan ons naar Ali Baba. Volgens hem een van de beste restaurants. Eenmaal aan tafel hebben mijn zoon en ik al snel in de gaten dat het een erg foute tent is waar vooral dames van middelbare leeftijd in gezelschap van jonge Gambianen verkeren. Ondanks dat Gambianen Engels spreken is er weinig conversatie tussen deze stellen. Maar ja de dames hebben deze donkere mannen natuurlijk voor iets anders uitgekozen. We zullen maar zeggen dat ze aan " ontwikkelingswerk" doen. Deze dames leren de Gambianen hoe ze met een condoom moeten omgaan want er is veel Aids in Afrika. "Ontwikkelingswerker" klink toch veel beter dan Gigaloloper ?

Ewan, die ons nu wat beter kent, probeert ons van alles aan te smeren;
' You like some reaggea time?' Hij bedoelt of we mariuana willen. Daar staat 20 jaar gevangenis straf op.
' You like some woman? Maybee tree or more?' Ja ook hier lopen oude mannen met jonge Afrikaanse meisjes. Hoerenlopers tref je veel in derde wereld landen. Lekker goedkoop toch? ( Het is gewoon een nieuwe vorm van koloniale uitbuiting).
' You beter like a man?' Op homofilie staat 14 jaar gevangenisstraf.
' You like to meet my famely en show you how whe live? Whe can have a nice reageatime at my place'.
' I can bring you everywhere because I have a lot of experience. I speak 7 languishes'.

Ik werp op dat het toch wel verboden is wat hij zoal voorstelt.
' No problem. Here in Gambia everything is possible'
'By me you are save as the money on the bank' zegt hij lachend.

' Here is The Gambia, the Smiling Coast'.

.

Wat komt er na 2012?

2011-12-31T13:00:00.001Z

Volgens de Maya kalender komt er een einde aan deze tijd in 2012. Nu zijn er al veel "eindtijd voorspellingen" geweest en tot nu toe niet uitgekomen. De meeste religies hebben het over deze eindtijd waarbij er dan een Messias terugkeert naar de aarde. Iedere religie heeft zo zijn eigen Messias natuurlijk en zijn eigen eindtijdsmoment.

Het zijn natuurlijk allemaal pessimisten die deze eindtijd voorspellen. Ze zijn kennelijk ontevreden over de huidige tijd en over de aarde. Door een betere tijd te voorspellen, waarbij uiteraard er eerst allerlei rampen op ons afkomen en slechts een klein deel van de aardbewoners gespaard blijft, creëren ze onzekerheid angst en onmacht.

Natuurlijk staan de voorspellers met hun verhalen ( en hun volgelingen) aan de goede kant en zullen straks, na de apocalyps gespaard blijven. Zij weten de (uit)weg! Daarvoor betaal je dan natuurlijk wel contributie. Bij de ene angsthazenclub wat meer dan bij de ander. Maar het ene paradijs is natuurlijk nog mooier dan het andere paradijs. Bij de Jehova's kun je straks wilde dieren aaien en in een ander paradijs mag je wel 40 maagden naaien. Daarvoor wordt je op deze aarde nog gestraft (of in het geval van de wilde dieren, opgegeten). Ja straks word alles beter volgens deze veranderingsprofeten en paradijsverleiders, want hier is het volgens hen maar niks.

Hier in Hengelo waar ik woon is het anders prima en ik heb nog nooit een oorlog meegemaakt. Het is hier nog nooit zo mooi geweest als in de laatste 60 jaar. Natuurlijk kan het altijd een tandje beter. Dat heet vooruitgang. Maar zelfs ook zonder vooruitgang is het hier nog steeds lux.

Ik heb geen last van zedenprekers en paradijsverleiders want mijdt de kerk en geloof niet in esoterische prietpraterij. Ik hou me aan goede omgangsvormen en voel me prima thuis in dit aards paradijs. Geen planeet zo mooi als de aarde (voor zover gezien) en geen dorp zo fijn als Hengelo.

Mijn voorspelling is; Na 2012 komt gewoon 2013.

Consuminderen versus consumeren

2011-12-20T17:38:00.001Z

Gisteren las ik in dagblad Tubantia dat consumenten vaak spijt hebben van hun aankopen. Mensen hebben hun koopgedrag niet goed genoeg in de hand. Dat blijkt uit een onderzoek van het Nationaal Instituut voor Budgetvoorlichting (Nibut). Bijna 6,5 miljoen Nederlanders hebben vaak spijt van hun aankoop en 3,5 miljoen consumenten kopen spullen terwijl ze er geen geld voor hebben.

Ik vraag me af wat nu de relatie is met de economische crisis. Soms hoor ik dat mensen meer moeten consumeren omdat dat goed voor de economie is. We worden doodgegooit met reclame. Zelfs op de publieke zeders (waar we belasting voor betalen) wordt je om de haverklap met reclame geconfronteerd. Vroeger werden mensen opgevoed om een goed burger te zijn, tegenwoordig worden we opgevoed om goede consumenten te zijn. En we worden er helemaal niet gelukkiger van. Waar zijn we dan toch mee bezig? Erg duurzaam is dat consumeren ook niet. De aarde kan ons westerse consumptiepatroon uiteindelijk helemaal niet aan.

En dit terwijl veel Nederlanders onder de armoedegrens leven. Je zult plotseling maar werkloos worden of in een scheiding terecht komen. Of chronisch ziek of gehandicapt. Dan moet je nog maar zien hoe je de eindjes aan elkaar knoopt.

Hopenlijk komt er eens een einde aan dit neoliberale tijdperk waarbij de rijken steeds rijker worden en de armen steeds armer en iedereen wordt opgefokt om maar zinloos te consumeren. Dan heb ik het alleen nog maar over de verhoudingen binnen NL. Ons consumptiegedrag valt in de derde wereld al helemaal niet meer uit te leggen.

Iedere dag gaat het in het nieuws over de economische crisis. Krampachtig probeert men het verouderde neoliberale economische systeem in stand te houden. Wordt het niet eens tijd voor iets nieuws? Wanneer komt er een economisch systeem dat niet ten koste gaat van de derde wereld en arme mensen in NL?

Ik wil in een Nederland wonen dat uitgaat van een eerlijker verdeling zonder hebzucht en gegraai. Een systeem dat rekening houd met de grensen aan de groei! Waar consuminderen bevorderd wordt in plaats van consumeren. Genoeg is toch genoeg?

Spelen in een band

2011-12-10T12:44:00.001Z

Mijn vader leerde me mondharmonica spelen toen ik 7 jaar was. Vanaf mijn 9e bracht hij me naar accordeonles. Vanaf mijn 11e speelde ik in het accordeonorkest Animato. Als 13 jarige speelde ik als Tirolerbub in een toneelstuk op de LTS. Toen ik als 14 jarige knaap in 1964 het nummer Not Fade Away met dat spannende Bo Diddly ritme van de Rolling Stones hoorde wilde ik drummer worden. Van mijn eerst verdiende geld kocht ik als 15 jarige een oud handgemaakt drumstel en een half jaar later speelde ik in de band HUN. We speelden Rock & Roll en Rythem and Bleus van 1965 tot 1968 in allerlei buurthuizen, boeren schuren, dancings en nachtclubs. Aanvankelijjk alleen in Enschede en omstreken daarna in heel Oost Nederland en West Duitsland. We speelden wel twee tot drie keer per week. Overdag werkte ik in een fabriek en op de bouw.

Toen we in 1968 een keuze moesten maken om wel of niet beroepsmuzikanten te worden koos ik ervoor om toch maar een vak te leren om daarmee aan de kost te komen. Ik wist dat het leven van een beroepsmuzikant zwaar is en vol risico’s. Ik koos niet voor het leven van Drugs, Sex en Rock & Roll. Veel muzikanten zijn aan drank en drugs ten onder gegaan.

Toch ben ik mijn hele leven muzikant gebleven maar hoefde er niet van te leven. Spelen in een band vind ik toch het mooiste wat er is. Het is niet alleen een muzikaal gebeuren maar vooral ook sociaal en cultureel. Door met elkaar te spelen leer je elkaar beter kennen. Door te spelen geef je uiting aan een cultuur. Wat is een leven zonder cultuur?

Mijn interesse is breed en dus bespeel ik meerdere instrumenten en meerdere stijlen. De muziek van TRIOOO is anders dan van HUN en weer anders dan van Holland Hallal. (Drie groepen waar ik afgelopen jaar in speelde). Ooit speelde ik West Afrikaanse percussie in de groep Dick Trom.
Ik drumde in de jaren dertig (swing) band “ & his Orkestra” .

Ik bezit Conga’s, Bongo’s en Guiro’s om daarmee een flinke Carraibische klap mee uit te delen op Jamsessies. Graag dans ik op Carraibische muziek. In Cuba speelde ik mee met een Cubaanse band op mijn melodica. Volgens de beroemde poëet en vrijheidsstrijder Jose Marti kan een volk zonder cultuur niet vrij zijn.

Muziek is voor mij toch meer dan een hobby gebleken. Muziek maakt me vrij en blij. Middels muziek voel ik me verbonden met anderen. Ik geniet als anderen van mijn muziek genieten. Maakt niet uit of het eigen gemaakte muziek is of nagespeelde muziek. Muziek is muziek.

Graag breng ik kinderen in contact met muziek. Bij de vakantiespelen op Speeltuin de Jeugd speel ik met de band Fluitje van een Cent

Donderdag 15 december speelt mijn band Holland Hallal op de Naturalisatie dag in het stadhuis van Hengelo. Gaan we de Nieuwe Nederlanders blij maken met mooie Turkse volksmuziek.

Zondag 18 december speelt mijn band HUN op Textielbeat, het grootste jaren 60 feest in het oosten van NL. Dit keer in het voetbalstadion van FC Twente. ( zie www.textielbeat.nl)

Gelukkig heb ik een nazaat.

The beat goes on and on and on and on……

Zet de HOTLO aan het kanaal

2011-11-30T15:48:00.001Z

Waar zetten we de HOTLO neer in Hengelo? Een paar oud machinisten en oud Storkianen hebben jaren geleden al een plan bedacht om de laatste scheepsmotor van het type HOTLO naar Hengelo te halen. Als voorbeeld hoe innovatief en vindingrijk Hengelo vroeger al was. Als voorbeeld dat de innovatie, die toen in Hengelo was, zich nu al op NANO niveau in Twentestad afspeelt .

Als Hengelo ergens trots op kan zijn dan is het wel de vestiging van Stork uit Borne naar Hengelo. De innovatie kwam niet vanuit het " niets. Het beginpunt van de industrialisatie lag daar waar beken en wegen zich kruizen. Hengelo was destijds een beste plek voor handel en industrie. Hengelo trok veel bedrijvigheid. Vooral ook van hoog niveau. Bedrijven met eigen bedrijfsscholen en mooie woonwijken voor het personeel. Veel hoog geschoolde arbeid. Een jongen die bij Stork werkte was een goede partij.

De HOTLO van Stork ter herinnering aan het "metaal verleden" van Hengelo? Als voorbeeld van (oude) innovatie? Van technisch kunnen bedenken, organiseren en maken?

Het ontwerp van architect Harrie Abels om de achtersteven als omhulling te nemen voor de verdere ontwikkeling van dit monument is opvallend, uitdagend en stoer. Vooral als het de ruimte krijgt zodat je het vanaf een afstand kunt zien.

Dagblad Tubantia vraagt nu aan zijn lezers waar de beste plek voor dit object is. Op internet vond ik al foto's met suggesties. Overal staat dit prachtige object veel te krap tussen andere gebouwen. Omdat ze het vlakbij de binnenstad willen plaatsen. Behalve op de markt. Maar ja daar komen al beren...

Maar de beste plek voor de oude scheepsmotor is natuurlijk aan het kanaal. Daar op de grote open plek bij de oude Storkhaven. Tegenover de AKZO en vlak naast de nieuwe brug bij de entree van Hengelo in het van Hart van Zuid.

Een schip heeft ruimte nodig. Een achtersteven dus ook. Daar op de open plek bij het kanaal kun je dit object het mooiste zien. Daar is het object ook het beste bereikbaar. Vooral voor een bezoek van buiten. Daar kan de bezoeker van Twentestad, in Hengelo naar het Hotel HOTLO, om overdag congressen te bezoeken over NANO technologie, iets verderop in Driene bij de Universiteit Twente. Daar kan Hengelo zich als Entree van Twentestad profileren en niet in de Hengelose binnenstad vlakbij het spoor. Bij het spoor horen treinen en grote boten horen in het kanaal (en kleintjes in de beek).

Als we de HOTLO deels in het kanaal leggen dan kan de schroef nog allerlei leuke verrassingen opleveren. De schroef kan in de oude Storkhaven maar ook in het kanaal. Ik weet niet of die oude haven nog in gebruik is. Laat het een laboratorium zijn van het ROC. Studenten kunnen proeven uitvoeren met fonteinen en watervallen. Ideeen hebben ze vast genoeg. Wat te denken van een groot waterpretpark waarin het stromende water wordt aangedreven door de schroef van de HOTLO. Wat kun je met stromend water wel niet allemaal doen.

Ik weet het zeker; De beste plek voor de HOTLO is aan het kanaal..

Cuba and The Beatles.

2011-11-27T16:25:00.001Z

Wat heeft Cuba toch met The Beatles? In mijn Cuba reiskwam ik de Beatlesfans tegen. Ikzelf had een Beatles tas en gaf het aanCarlos in Cienfieugos. Met Martin en een Cubaanse Beatlesfan zongen we Beatle-liedjes.Zelfs in Guantanamo zingen ze nu liedjes van The Beatles . Dat was in het begin wel anders.

Nu ik weer thuis ben laat Cuba me niet los. Een bijzondere vraag laat me niet los; Watheeft Cuba nu na zoveel jaren toch met The Beatles?

Op internet vond ik dat het eerste nummer “Love Me Do”, direct in 1962 verboden werd.'Rock and Roll was Westerse muziek met verderfelijke invloeden en jaagt hetconsumentisme aan`,was de communistische gedachte in die roerige jaren zestig.Het regime keerde zich tegen het langharige Rock en Roll tuig. Alle jongensmet lang haar werden door de politie van straat geplukt om te kortwieken. Het was daar zoals hier in het begin. Zoalsik destijds al ondervond in Twente, Nederland, Duitsland, Portugal, Italië, Zwitserland, Oostenrijken Belgiè. Zo vrij was het allemaal niet in de beginjaren van het "vrije westen"

Ik zag eens een documentaire overOost Europa en The Beatles. Daar was het ook verboden .Daar werden de singles vervoerd in geheime hoezen en stiekum gedraaid op geheime feestjes. Nu ontdek ik, dankzij internet,dat het in Cuba ook zo was.

Sinds 1996 is er veel veranderd. De Cubaanse schrijver Ernesto Juan Castellanos organiseerde van 15 t-m 17 October 1996 the FirstInternational Colloquium on the Significiance of The Beatles´Work in Cuba. Hijheeft daar een boek over geschreven; Los Beatles en Cuba. Un viaje magico ymisterioso.

Een citaat

"When people first started hearing theBeatles in Cuba, they started wearing different kind of clothes, jeans, leatherjackets, longer hair. They talked about 'revolution', they identified with CheGuevara. When the police would arrest them for wearing long hair, they wouldsay, 'But when Che and Fidel came out of the mountains [to take control ofHavana in 1959], they were wearing their hair long."

Het Cubaans regiem reageerde heelkrampachtig op de blije vrije liefdesliedjes van de Beatles. De zweverige MagicalMysterick Tour viel helemaal verkeerd en zelf de revolutionairemuziek ,van John Lenon werd afgekeurd. Het regime omarmde de muziek van de danshuizen La Trova enliet Westerse muziek niet toe

The Beatles zijn nooit in Cubageweest terwijl ze er in stilte aanbeden werden. Wel hebben de Beatles iets met Cuban want er is een witte LP van The Beatles.

Ik las dat Fidel in 1998 het JohnLennon standbeeld in Havanna onthuld heeft. Er is zelfs een park in Havana en ikzag een leeshoek in Guardalawaka. Nu worden op scholen bij de Engelse les de tekstenvan Los Beatles gebuikt, las ik op internet.

Verder las ik;

In 'The Yellow Submarine', een in maart geopende bar in Havana met patrijspoorten,geel en blauw interieur en Beatles-songteksten op de muur, speelt een Cubaanseband nummers van The Beatles, schrijft The New York Times.
“Als er geen Beatles waren geweest, was er geen rock ’n’ roll,” zegt debedenker van de bar in de krant. Maar de Cubaanse revolutionairen wisten in dejaren zestig niet wat ze met The Beatles aan moesten. Alle cultuur vanAmerikaanse of Engelse. bodem wasin hun ogen verraderlijk. Iedereen die op Cuba lang haar had, jeans droeg ofhomoseksueel was, werd gearresteerd. Naar de platen van The Beatles, als ze ophet eiland te krijgen waren, werd stiekem geluisterd.
In bar The Yellow Submarine, waarvan het ministerie van Cultuur eigenaar enexploitant is, dansen babyboomers en twintigers nu op de muziek die vroegerverboden was. Het lijkt er op of Cuba de kier naar het Westen steeds een beetjegroter

Maar nog steeds is er zware censuur op muziek. Om allerleistijlen van Rock en Hardrock en vooral Hip Hop tegen te gaan hebben ze Reagotonuitgevonden. Een zeer slap aftreksel van Hiphop en Reggae met dance en discoinvloeden. Iedere dag te horen op radio en TV. Nog steeds worden ze afgeslotenvan vrije muziek zoals Rock en Roll en Hip Hop. Terwijl er zulke goede CubaanseRock en Hip Hop groepen zijn.

Hasta la vista Cuba

2011-11-08T00:50:00.000Z

Cuba 7 november 2011

Onze zoektocht naar het echte Cuba zit er op. Moestenwe ons aanvankelijk door de gangbare toeristische shit heen werken, zoals dejineteros, de taxichauffeurs en cycloriders, die allemaal als strontvliegenrondom de toeristen hangen, uiteindelijk hebben we het wel gevonden. Het echteCuba. We vonden het bij Omar thuis. Daar in de volkswijk waar hij ons meenamnaar zijn broer die het huis vol heeft met altaren. We vonden het daarvoor alin de Callegon de Hamel waar we kennismaakten met de Afro- Cubaanse Santariacumbia. Ook in hotel National waar Fidel Castro zijn gasten ontvangt en wij in de bar een dikkesigaar rookten met een Gran Marnier. We vonden het bij Carlos, die zogenaamdvisser en muziekkant was in Cienfugeos maaruiteindelijk ook een jinetero bleek te zijn. Wel nam hij ons mee naar eenuitgaanscentrum waar alleen Cubanen komen en ik mee deed met een danswedstrijd.We vonden het in Camaque waar we een honkbalwedstrijd meemaakten. ‘Hollandnumero uno,’zeiden we steeds tegen de Cubanen als ze ons vroegen waar we wegkwamen. Hun reacties waren altijd leuk. We vonden het in Manzanillo waar we inde Casa de la Musica The Beatlesimiteerden met de Cubanen en waar Martin al snel DJ werd en het publiekaanvankelijk enthousiast was maar toch weg vluchtte toen hij Spaanstalige vrijheidliederen liet horen. We vonden het tijdens onze dodemansrit op de Carreta dePilon waar de weg bizar slecht was en soms ook compleet weg was. We vonden hetSantiago de Cuba waar de twee muzikanten Edel en Valeri ons de stad in devoetsporen van Paul Mc Cartney lieten zien. We vonden het helemaal inGuantanamo waar we alleen maar met pesos konden betalen die we niet bezaten.Daar heb ik op zijn Cubaaans gedanst en gesjanst in de Casa de La Trova enwaar Martin gitaar speelde in een bar waar plotseling de luiken dicht gingen toen weHotel Calfornië vertaalden in Hotel Gauntanamo Bay. En we vonden het in Holguinwaar de flaneuze geëerd wordt en er iedere zaterdag een grote openbaredatingsite plaatsvind op het plein van een lokale held.

Dit alles met een constante saus van jaren 50 oldtimers, stinkende zwart rokendevrachtwagen, paard en wagens, ossenkarren, oude motoren, voetgangers, liftendemensen, Communistische bilboards in een wisselend tropisch landschap.

In onze contacten met mensen hebben we veelgehoord. Niet alles kan en mag gezegd worden en toch hoorden we het. We realiserenons dat onze vrijheid van meningsuiting een groot goed is. Dat we vrij overinternet kunnen beschikken. Dat de infrastructuur in Nederland perfect is. Datis ook het voordel van een vakantie in een derde wereld land. Het is goed voorje eigen perceptie.

We hebben veel niet gezien. Veel toeristischehighlights laten liggen . Zoals de provincie Pinar del Rio. Daar is de natuurzo bijzonder vanwege de mogotos, zijnde steile kalksteen rotsen. ( Daar wonende Belgen van Cuba). We hebben geen sigaren fabriek bezocht, zoals veeltoeristen doen. We zijn niet in Santa Clara geweest bij het mausoleum van Che.Een bedevaartsoort voor Communisten en verplichte kost voor Cubaanse scholierenen tevens een toeristische attractie. We zijn ook niet in dat openluchtmuseumstadje Trinidad geweest omdat we al hoorden dat de jineteros je daar de klerenvan het lijf rukken en het stikt van de bedelaars omdat daar zoveel toeristenkomen. We bekijken het wel op internet. We hadden geen tijd meer om naar hetCubaanse lievelingsparadijs Baracao te gaan. We hadden het wel gewild maar Cubais te groot voor drie weken vakantie. Een volgend keer ga ik daar zekers naartoe want het werd door de Cubanen van harte aanbevolen.

Morgen gaan we terug naar Nederland. Misschiendat we onderweg nog langs een sigarenfabriekje gaan om inkopen te doen via deachterdeur. Na twee dagen in een Cubaans afkick centrum (all inclusive resort) willen we nu wel weer graag naar huis. Terug naar Hengelo. Onze place tobe.

Hasta La Vista, Cuba.

Top tien van ergenissen in Cuba

2011-11-07T14:48:00.002Z

Guardalavaca 7 november 2011

Gistermorgen bij ons vertrek uit Holguinkwamen we nog langs het Beatles café laCaverne. Het café is gesloten en het interieur bevat alleen nog maar vierstenen beelden van The Beatles. Ringo en George op een stoel en John en Paulstaande. In het vier sterren AllInklusive Resort Brisas Guardalavaca, waar we nu zijn, is een John Lennonleeshoek met een beeld van een staande John Lennon.

Het resort waar we nu zijn is erg lux. Hierverblijven toeristen voor langere tijd en worden elk moment vermaakt. Bij deentertainment worden ze als volwassen kleuters behandeld. Ik ben verbaast over de vreet en hang cultuuren over de omvang van sommige toeristen. Er is een bar met extra brede stoelen.Ik vraag me af hoe deze toeristen hier zijn gekomen want ze passen mijninsziens niet in een vliegtuigstoel.

Deze vreet en hangtoeristen neem ik dan ook opin onze top tien lijst van ergernissen in Cuba.

Maar op 1 komen de Jineteros . Deze zogenaamdeAmigos die ogenschijnlijk zo aardig zijn, liegen en bedriegen toeristen enbedelen uiteindelijk om geld. Sommigen vinden ze 1 Cuc ( is en dagloon) te weinigen vragen meer. Uiteindelijk worden ze kwaad als je niets geeft of als je ze probeert af te wimpelen. Het duurde een paar dagen voordat we er aan gewent waren en zewisten te negeren.

Op 2 de taxichauffeurs en cycloriders die jeallemaal vragen voor een ritje. Wandelend door een stad ontkom je niet aan hunaandacht. Ik maakte een handgebaar want ben het zat om steeds no,no,no teroepen.

Op 3 komen de stinkende vrachtauto’s met hunzwarte uitlaatgassen. Op de weg hadden we er last van maar vooral in de stedenstinkt het van de benzine lucht. In Santiago de Cuba, de stad tussen de bergen,is het heel erg en wordt je de adem ontnomen.

Op 4 komt het geld ophalen met eenmasterkaart. Het reisbureau beweerde dat je overal kunt pinnen. Dat kan somsmet een Visa kaart maar nergens met een Masterkaart. Sommige banken geven geldmaar de procedure is anders waardoor je het persoonlijk binnen in de bank moetafwikkelen.

Op 5 komt de slechte internetmogelijkheden inCuba. Er zijn geen internet cafés in de stad. Alleen bij het staatsbedrijf voortelefonie en in sommige hotels kun je internetten. Soms gaat het redelijk maarmeestal slecht.

Op 6 komt dat het Cubaanse volk geen Engelsspreekt. Slechts enkelen kunnen een beetje Engels. Gelukkig spreek ik eenbeetje Spaans. Ooit als zeeman geleerd. Ik was verbaast hoeveel er nog weerterug kwam.

Op 7 komt de overdadige reclame voor derevolutie. Overal zie je revolutionaire kreten (bijv. op elk bushokje) enmuurschilderingen. Overal afbeeldingen van Che, Fidel en Rayoel e.a. Ook ingebouwen en winkels. Het is gewoon een vorm van hersenspoeling.

Op 8 de gaten in de weg. Soms hier en daar,maar soms meer hier dan daar. Vaak onvoorspelbaar en niet te ontwijken. Danmaakt je weer een smak in zo’n gat. De Carretera de Pilon is de slechtste wegdie ik ooit heb meegemaakt. Die kunnen ze maar beter van de Cubaanse kaartverwijderen of met doodskoppen aangeven.

Op 9 komen de sextoeristen. Die mannetjes die thuisniets klaarmaken en hier de geile beer uithangen en jonge meisjes meenemen naarhun hotelkamers voor een paar dollar. Bah. Vieze egoïstische uitbuiters zijnhet.

Op 10 de vette All Inkusive toeristen die zichals kleuters laten vermaken en zich klem zuipen en vreten omdat het zo goedkoopis. Hoe leeghoofdig moet je daar voor zijn? Uiteraard lopen er ook een paarnormale gezinnen tussen met kinderen.Daar is niets mis mee. Maar die uitbuiters die tot diep in de nacht doorgaan enzich thermoskannen drank laten volschenken en ’s ochtends al beginnen met eenbord vol met vleeswaren en niet op normale stoelen passen. Bah wat een volk!

Het is negen uur in de ochtend. Om ons niet dehele dag te ergeren trekken we mooi het dorp in om bij de lagere school en zakvol balpennen af te leveren. Ik heb een afspraak met een paardenkoetsier.

Wordt vervolgd.

Ode aan de flaneuzes.

2011-11-06T13:05:00.003Z

Holguin Zaterdag5 november 2011

Vanmiddag waren we na vier rijden aangekomenin Holguin. Daarvoor heb ik Guantanamo nog geprobeerd een zak met balpennenachter te laten op een school voor bijzonder onderwijs wat niet lukte omdat dedirecteur niet aanwezig was. Het ondergeschikte personeel durfde de balpennen nietin ontvangst te nemen. Ik ken deze communistische handelswijze wel . In Vietnamen ook in de Oekraïne heb ik ervaren dat giften altijd erg formeel, vanaf hethoogste niveau, worden aangenomen.

Martin en ik hadden na een uurtje wandelen aldoor hoe de binnenstad van Holguin in elkaar steekt. Daar waar een kerk is eneen plein genoemd naar Jose Marti of enandere revolutionair, en waar de gebouwen geschilderd zijn en een paar stratenmooi geplaveid, daar is de binnenstad. Daar vind je de uitgangsgelegenheden ende culturele centra. Ook deze stad is in een rechthoekig patroon gebouwd zodatje makkelijk de weg vind. Als je naar een bepaald adres vraagt, voor onsmeestal waar je kunt internetten, wordt ook vaak in kwadranten uitgelegd waarhet is. Vierde kwadrant rechtsaf en dan tweede kwadrant links.

Al lopend door de binnenstad ontdekten we opde smalle wandel boulevard een stenen standbeeldvan een slanke dame met en parasol. Het beeld staat uiteraard stil maar de dameloopt. De dame flaneert zoals we dat hier veel in Cuba zien. We weten hetzeker, Dit standbeeld is een ode aan de flaneuzes.

Na ons diner in een restaurant aan dezeboulevard, waar ik de vergissing maakte door vis te bestellen en opgewarmdesardines uit blik kreeg , dronken we een biertje in soort van Tiroler bierstübe(de dames zagen er duits gekleed uit en we dronken bier uit stenen pullen enaan de wand hingen tiroler landschappen)met als enige verlichting twee draaiende discobollen.

Het iszaterdagavond en het is druk in de binnenstad. Overal lopen mensen in hunmooiste kleding. Aan het einde van de flaneerboulevard zagen we twee invalidemuzikanten op de grond zitten en muziek maken op blikjes. Niemand had er oogvoor. Martin maakte een filmpje voor op YouTube.

Op een plein speelt een klassiek orkest. Een ander plein nabij de flaneerboulevard loopt volmensen. Op iedere hoek van het plein groepen politieagenten. Martin en ik nemen een kijkje. Alle bankenzijn bezet met stellen en families. Nabij het standbeeld van de lokale held ishet vol jonge mensen. Meisjes in groepen en jongens in groepen. Ze draaien integengestelde richting of staan een beetje bij elkaar. De ouderen op de bankjeskijken goedkeurend toe. De lucht is zwanger van parfum en het zoemt van destemmen.
Opmerkelijk is dar er geen muziek is. Alleen maar zachte liefdevolle mensenstemmen.

Dit is de grote datingsite van Holguin. Zohebben we dat nog nooit gezien.

Gauntánamo

2011-11-06T13:04:00.003Z

4november 2011

Wie kent niet het lied Gauntanamera? Dit liedgaat over de provincie Gauntánamo met de hoofdstad Gautánamo. Wie kent nietsinds 9/11 Gauntánamo bay? De gevangenis van de VS waar nu nog 176 Talibannersgevangen zitten? Martin en ik zijn daar vlakbij en we hebben er gisteren vanValeri al veel over gehoord. Hij was soldaat in het Cubaanse leger en heeftdaar in 1998 ( toen Paul Mc Cartney in Santiago de Cuba was) de grens met de VSbewaakt. Hij vertelde dat er een drie kilometers dik mijnenveld ligt alsgrenslaag rondom die militaire basis vande VS. Het was toen tijdens zijn diensttijd nog geen gevangenis en al zwaarbewaakt. Hij vertelde dat de Yankees de Cubaanse militairen treiterden om eenaanval uit te lokken. Dan werden de Cubanen plotseling verrast mijn groteschijnwerpers en werd er links en rechts rondom hen met scherp geschoten. Eenswerd in een grote koningspalm, eennationaal symbool van de Cubanen, een Cubaanse vlag gehangen. Met zwaar geschutwerd de koningspalm met vlag en al omver geschoten. Puur om te persten. Toeneen Cubaan, die in de nabijheid van de grens kwam, dood geschoten werd, werd de Amerikaanse vlaggehesen. In zijn diensttijd zijn twee Cubanen omgekomen door de pesterijen vande Yankees, vertelde onze vriend Valeri. ‘De Noord-Amerikanen kunnen niethebben dat we al meer dan 50 jaar onafhankelijk van hen zijn, ondanks hun boycot,’ zei hij trots.

Vanmiddag zijn we in de stad Guantánamoaangekomen. Een stad zo groot als Hengelo maar anders. Een rechthoekigstratenpatroon zoals meet steden in Cuba. Je vind er makkelijk je weg. Nainboeken in ons hotel (Guantánamo) zijn we de binnenstad in getrokken. Eerstwat gegeten in een zeer lux restaurant. Soep vooraf met hoofdmaaltijd (kip) entwee consumpties voor slechts 5 euro pp. Hier is Cuba wel erg goedkoop. Na de maaltijd opzoek naar een paarT-shirts van Guantanamo. We werden al rap achtervolgd door een stel Jineteras.Lachend en aandachttrekkend in hun strakke blingbling kleding liepen ze achterons aan. Ik bedacht me niet en vroeg hen of ze ook een winkel weten waar weT-shirts met een Guantanamo opdruk kunnen kopen.

En zo liepen we flanerend metvier “sisters” door de binnenstad. De winkel was nog gesloten dus nodigde ik de“sisters “uit om wat te drinken. In korte tijd was ik alweer bijna verloofd. Zevertelden dat hier bijna geen toeristen komen. Onze blauwe ogen zijn hier eenbijzonderheid. Ze keken ons dan
ook bewonderingwaardig aan.

In de winkel was de bediening stroef maar nawat grappen was het eis gebroken en kregen we alle T-shirts en petjes van deplaatselijke baseballclub te zien. Mooie zwarte T-shirts met een grotegoudenletter G en daaronder in goudkleurige letters Guantánamo. Helaas slechts een paar grote matenzodat we enkele vrienden teleur moeten stellen. Wel kan ik alvast melden datmijn vriend René Vrieler met maat XXL één van de gelukkigen is. Hij krijgt ereen zwarte basebal pet met grote gouden letter G er bij. Verder hoop ik dat onzestadsdichter Reinier de Rooie in maat S past. Ook voor hem daarbij de basebalpet. Mijn zoon Joost kan, als hij datwil, ook zo’n uitrusting krijgen. Niemanddie in Nederland zo’n T-shirt en basebalpetje heeft.

Na de inkoop,( wat nochal wat voeten in aardehad want we moesten met pesos betalen en de banken waren al dicht zodat we opstraat geld moesten wisselen. De juffrouw in de winkel vertrouwde het niet encontroleerde elk biljet minutieus), hoorden we Cubaanse muziek. Een band metoude mannen speelden de sterren van de hemel en in de zaal danste jong en oudde Son Montuno. Enrico Gringo Starr konzich niet bedwingen en nam beide “sister” om beurten mee de dansvloer op envoelde zich al helemaal thuis. Martin heeft alles op film vastgelegd.

‘Avonds zijn we uit geweest in de binnenstad.In la Frova, de plek van de Son Muntonio, speelde weer een band. We kondenaanvankelijk niet binnenkomen want er moest in Pesos betaald worden. Onstoeristengeld werd er niet geaccepteerd. Ik wisselde bij een bar, na stevigaandringen bij de barkeeper geld. Hijkeek eerst of niemand het zag en onder de toonbank maakte ik de deal. Terug inLa Trova konden we onze consumptie bestellen en heb ik met een Creoolse dame,genaamd Isabela, gedanst en gesjanst.

Met haar hebben we daarna nogeven op een Cubaanse manier door de binnenstad geflaneerd naar de bar waar ikgeld gewisseld had. Daar was een gitarist waar Martin mee in gesprek kwam.Martin speelde gitaar en zong en paar liedjes. Het publiek vond het prachtigwant hij kreeg luid applaus. De gitaristspeelde daarna The House of the Rising Son waarbij ik luid maar kennelijk valszong want de barman keek een beetje bedenkelijk. Toen het beroemde nummer HotelCalefornië werd ingezet en Martin over Hotel Guantanamobay begon te zingen,sloot de barman gauw de luiken van de bar en was het feestje ten einde.

Op weg naar ons ons Hotel zongen op dewijs van Guantánamere;

Guantánamobay…oh.oh.oh Guantánamobay.Guantánamoooobay

…oh, oh, oh Gauntánamoooobay.

Het echte Cuba.

2011-11-04T14:00:00.003Z

Santiago de Cuba 4 november 2011

Onze muzikanten Edel en Valeri kwamen op deafgesproken tijd ons afhalen voor een excursie in Santiago de Cuba. Met onzehuurauto reden we naar de mooiste plekken waar Paul Mc Cartney in 1998 was. Bijde eerste plek die we bezochten, een verdediging bouwwerk (tegen de Engelse en NederlandsePiraten), had men in een klein restaurant zelfs de houten stoel waarop Paul Mc Cartney toen zat bewaard. Op de rugleuning is een plaquette met zijn handtekening.In de middag zat ik in een bar van het hoogste gebouw van de stad en ’s avondsbezochten we een restaurant op een berg buiten de stad. Tussendoor maakten weeen wandeling in de binnenstad waar we ’s avonds weer uit gingen..

Wehebben de stad van alle kanten bekeken en onze conclusie is dat de sfeer inSantiago de Cuba anders is dan in Havana. In Nederland is de sfeer in Rotterdamtoch ook anders dan in Amsterdam. Santiago is positiever en levendiger. Meerglimlachende mensen. Meer creolen zoals ik al las in dereisbeschrijving.

Tijdens onze tocht door en om de stad verteldeValeri openhartig over het leven in Cuba. Het spreekt redelijk Engels wantheeft een aantal cursussen gevolgd. Beide zijn ze muzikant in dienst van de staat. Iedereen hier is in dienst van destaat. Iedereen heeft daardoor en basis inkomen van rond de 10 a 20 Euro permaand. Genoeg voor de primairelevensbehoeftes. Niemand gaat hier van de honger dood. Iedereen woont ergens,al is het zeer pover. Onderwijs engezondheidzorg is gratis. Cubanen zijn goed opgeleid. Op het gebied van degezondheidzorg is het niveau erg hoog. De president van Venezuela, Chavez, heeft hier pas nog een kuur tegen kanker gehad.

De economie is zwak sinds de USSR niet meerbestaat en Rusland geen hulp meer bied. Vanaf 1990 heeft men het hier heel ergzwaar gehad. Omdat Chavez en vriend vanFidel is krijgt Cuba olie voor uitruil met medisch personeel uit Cuba. Dankzijdie vriendschap gaat het hier weer beter. De boycot van de VS drukt erg zwaarop dit land. Volgens onze vrienden doet ook Europa hier aan mee. Westerseproducten zijn voor de Cubanen daardoor onbetaalbaar omdat ze die via een omwegmoeten kopen.

Maar met de vrijheid van meningsuiting is hethier erg slecht gesteld. Er is hier veel politie op straat (Ideaal voorGeert Wilders. Cuba is braakliggend voor hem ):.

Het land is een openluchtgevangenis want in de boekwinkels zie ik alleen maarrevolutionaire kost. De krant, radio en TV heeft maar één kleur namelijk rood. Er is daar geen media en Internet is duur en wordt gecensureerd. Een wonder dat ik mijn weblog nog kanbereiken.

Vandaag vertrekken we naar Guantanamo. Daarheb ik veel over gehoord.

Wordt vervolgd.

Carretera de Pilón

2011-11-03T14:09:00.004Z

Woensdag 2 november 2011

Op kaart leek het zo’n mooi weggetje. Niet rood maar geel gekleurd. Zoals de weg van Bayamo naar Manzanillo waar we voor het eerst op zo’n wat smallere twee baans weg kwamen waar je niet harder dan 90 km mag rijden omdat daar ook langzaam rijdend verkeer plaatsvind zoals; wandelaars, fietsers, cowboys op paarden, ossenwagens en paarden met wagens. En natuurlijk loslopen kippen en geiten. Zo af en toe zit er een gat in de weg zoals ik dat in Suriname ook meemaakte. Eigenlijk is zo’n snelheid van 90 km niet aan te raden onder die omstandigheden. Maar de Cubanen stoven ons met een rotgang voorbij omdat wij zo’n 70 a 80 km reden.

Ach het leek ons zo’n leuk weggetje die Carretera de Pilón. De weg van Pilón naar Santiago de Cuba. Volgens de kaart langs de zuidkust van Cuba en langs de voet van de bergen. Eindelijk eens een ander landschap met mooie vergezichten. De afstand is zo’n 190 km en ik schatte dat we er hooguit drie uur over zouden doen.

We vertrokken vroeg uit het All Inklusive Hotel waar ik de zoetsappige sfeer al rap meer dan zat was. We kwamen in dat cocon terecht omdat ons kleine uitgekozen hotel Punta Piedra (voor de individuele toerist) failliet is. Te zien aan de hoeveel toeristen en het aanwezige personeel is dat cocon hotel binnenkort ook failliet.

Volgens de omschrijving is het uitzicht op de kustweg afwisselen: In het noorden de steile beboste hellingen van de ontzaglijke Sierra Maestra, in het zuiden de blauwe zee boven de diepe Camymantro. Slechts een paar stranden onderbreken de rotskust, de dorpen zijn klein.

Na nog geen 2 km van ons cocon hotel begon de weg slecht te worden. Slechter dan ik in Suriname gewent was. Na nog geen 10 km was de weg hier en daar gewoon weg. Was het afvalt aanvankelijk nog een gatenkaas waar we om de gaten heen probeerden te rijden, veranderde de weg in een onvoorspelbare spookroute waarvan het einde nog lang niet in zicht was. We reden door modderpoelen en over half ingestorte betonnen bruggen. Eén betonbrug bewoog en we moesten beslissen hoe we deze zouden nemen. Door mijn technisch inzicht wisten ook deze hindernis te nemen.

Op deze Carreterra de Pilón reden alleen terreinwagens en grote Russische vrachtwagens. (Het zijn die grote vrachtwagens die deze weg kapot gereden hebben). Personenwagens zagen we niet. Onze auto had zwaar te verduren. Zo af en toe knalde het onder de bodem als we weer eens door de diepe kuil reden. Als er maar geen benzineleiding geraakt wordt want dan hebben we een probleem. Er waren stukken bij waarbij we in de linker berm reden vanwege te diepe kuilen. De rechterberm was meestal een afgrond. Soms was het rechterdeel van de weg totaal weggeslagen. De weg slingerde met vele bochten langs de bergwand en langs de kust. Bij iedere bocht was het een verassing of de weg er nog wel was.

Steeds hadden we de hoop dat het wel weer beter zou worden. Ik ben nogal optimisch van karakter. Misschien dat het nabij Santiago de Cuba beter wordt. Helaas. Tussen Chivorico en Santiago de Cuba was het nog slechter. We hadden nog zo’n 70 km te gaan. Hele stukken bestond alleen nog maar uit losliggende keien en losliggende stukken asfalt. Pas 5 km voor onze eindbestemming zagen we arbeiders met teerpotten de gaten vullen. En anderen schraapten de losliggende bovenlaag er af. Alles gaat hier nog met de hand.
Ze hebben nog een flink end te gaan.

Onze spookrit was na 6 uur afgelopen. Na een opfrissing in ons Hotel wandelden we door de binnenstad van Santiago de Cuba en ’s avonds speelde ik alweer mee met Cubaanse muzikanten in ons hotel.

Ze laten ons de stad zien. Volgens onze begeleiders, Valeri en Edel volgen we de voetsporen van Paul Mc Cartney die hier in 2000 was. Men zei;
‘Enrico Gringo Starr follows Paul Mc Cartney’.

Wordt vervolgd.

Slightly-Tilted Cuba

2011-11-01T12:43:00.002Z

Maandag 01-11-2011

Martin koos gisteren voor een plek in hetverre zuiden aan de zee. Vlak bij het oerwoud waar ooit de revolutie in Cubadoor Fidelo Castro is begonnen. We zijn de Amigo’s meer dan zat alhoewel het inCamaqeuy meeviel doordat we het doorhadden en de direct een paar van degolddiggers flink hadden afgeschud. We zien lief maar als we moeten scheldendan kan dat ook! Maar we hebben zin aande zee bij een klein dorp en Pilon lijkt ons erg geschikt. Zo volgens de kaart inschattendeen uur of drie rijden. Niet te lang want we hebben vakantie.

Het landschap richting Pilon lijkt wel opTwente. Tenminste als je het suikerriet voor mais aan ziet en de bomenvergelijkt met de eiken en dennen bij ons thuis. Af en toe en palmboomtje moet je dan negeren. Zoveel groeien er hierniet in het wild. Palmbomen zie je vooral op bananenplantages en bij AlInclusief Hotels. Om de reistijd te doden hebben we de radio aan. Fidel 1,2 en3 is vooral veel gelul en zoetsappige muziek. Er zijn meer zender maar het is allemaal meer van hetzelfde. Slaap kindjeslaap gedoe en niets opwindends. Vooral geen Rock & Roll of echte Hip Hop.De communistische club heeft wat anders daar tegenover gesteld namelijkRegeaton. Een slap aftreksel van echte Hip Hop. Muziek wat nergens over gaat. Vooral veelgelul tussen de muziek door dus constant moesten we van zender switschen om nogwat muziek te kunnen ontvangen.

De reis naar onze eindbestemming duurde langerdan we dachten vanwege de vele gaten in de weg en loslopende kippen en geiten.Afgezien nog van al die fietsers, bromfietsers en paard en wagens en liftendeCubanen die je hier overal ziet op de weg. Het is hier echt primitief. Demaximum snelheid van 90 km is soms niet te doen.

Na een uur of vier besloten we om toch maareen Hotel te zoeken in Manzanillo. Volgens onze beschrijving is er slechts éénhotel namelijk Guacanaqubo. Direct nainchecken dronken we een biertje bij de enige plek waar een biertje te koop isnamelijk aan het zwembad. Weer zo’n lullig niervormig badje waar je geenfatsoenlijke zwemslag kunt slaan. Bij enin het bad drie blanke mannen met drie bruine jonge dames. Op afstand, ondereen parasol een stel Cubanen zowelmannen en vrouwen. “Amigos” en “sisters”. Martin en ik sloegen al drinkend de situatiegaande. Een blanke flikflooide in het zwembad met een jonge Cubaanse. De oudstelag in de schaduw met een bruine dame in zijn nabijheid. De ander lag in devolle zon te zonnebaden. De zonnebrandolie naast zijn zonnebed. Hij wreefzichzelf constant in en spreidenzijn armen en benen alsof hij de zonaanbad. Het lijken me Zwitsers die hier hun Zwitserleven gevoel vinden. Martinen ik hadden best wel zin in zwemmen maar dit blauwgeverfde zwembad heeft een geile waas. Liever zwemmenwe morgen in zee.

Na twee biertjes namen we een taxi naar debinnenstad. Alweer zo’n mooi geverfd binnenstadje met daaromheen de grauwewerkelijkheid van het echte Cuba. Al flaneerden en zoeken naar de plaatselijke kunstenaarssociëteitkomen we bij een Casa de Cultura terecht. Iedere stad heeft zo’n Casa deCultura. Een door de staat opgezette voorziening waar door de staatgecontroleerde cultuuruitingen plaatsvinden. We treffen een open maar ommuurdebinnenplaats met bar waaraan een paar mannen bier drinken en een leeg podium van waaruit muziek uitboxen schalt. Muziek van The Beatles.Een gast zing uit volle borst mee en speelt daarbij luchtgitaar. Nog geen tienminuten daarna sta ik naast deze man en zing uit volle borst met hem mee.
Mijn vakantie in Cuba staat kennelijk in het teken van The Beatles. Help! Ikkan het ook niet helpen!

Martin maakt films en foto’s en heeft contactmet de DJ wat uiteindelijk er, na een paar rondjes bier toe leid dat hij ineensDJ is. Hij steekt zijn stick in de PCvan de DJ en laat nieuwe muziek uit Engeland horen. Oases achtige muziek.Nieuwe eigentijdse Beatlesmuziek. De Cubanen waren verrast en geïnteresseerd.Martin die de flauwe Cubaanse radiomuziek meer dan zat was zette een tandje bijen begon Engelse en Nederlandse Underground muziek te draaien. De Cubanenwisten niet wat ze hoorden want verstaan geen Engelse teksten. Toen hij eenSpaanstalig nummer draaide van de Spaanse band Héroes del Silencio ontstond erplotseling een andere situatie. Onze Amigos moesten plotseling naar huis en deDJ begon zenuwachtig aan zijn apparatuur te rommelen. Hij wou een CDtje draaienen gaf op subtiele wijze aan dat Martiner mee stoppen moest. Martin zette zijn laatste Engelstalige nummer op van RobDickerson; Don’t Change waar mee hij , ogenschijnlijk, het één en ander goed maakte. Alhoewel. Denkniet aan de Blauwe Olifant???

Lachend zijn Slightly Tilted & EnriqoGrinco Starr naar het hoerenhotel vertrokken in een gammele taxi waar bijaankomst een Cubaan, nonchalant, eenemmer vol chloor in dat blauwgeile zwembad kieperde.

Flaneren in Camaqüey.

2011-10-31T16:08:00.004Z

Zondag 30 oktober 2011

In de reisbeschrijving las ik dat er iederezaterdag in de Calle de Republica geflaneerd wordt. Het heeft zelfs een naam namelijk; SábadoCamaqueyano. En aan de smalle flaneer boulevard ligt het mooi koloniale hotelColon waar wij dan ook onze keuze op hebben laten vallen. Gelukkig zijn erkamers vrij. Gisteren na aankomst hebben Martin en ik direct meegedaan met het flaneren.Zoals we destijds in Hengelo hebben geïntroduceerd bestaat het flaneren uitrelaxed door de straat lopen waarbij je aandacht hebt voor je directe omgeving.Dus niet haastig en doelgericht op pad gaan maar juist ondoelmatig heen en weerlopen waarbij het belangrijk is dat je ziet en gezien wordt.

Er valt hier veel te zien want de Cubanen dieflaneren lopen zien er piekfijn uit.Strakke opvallende kleding met veelblingbling er in verwerkt. Met houd hier van krullig borduursel en printen inzilver en goud. Sommige dames op hoge hakken en zelfs netkousen zijn zeer geliefd. Jammer dat we dat in Hengelo zoweinig zien. De mannen echt macho met nepgouden horloges ( die het niet doen)en sommigen met laaghangende spijkerbroeken en opvallende riemen zoals ook bijons wel bekend. De onderbroekrand steekt er dan iets boven uit. De winkeltjes op de boulevard zien er voorCubaanse begrippen goed uit en de huizen zijn hier geschilderd. Kom je eenstraatje verder zijn alle huizen weer grauw. Maar op de flaneerboulevard isalles top.

Ook op zondagmiddag is het druk en iedereen isop zijn best gekleed. Bij de ijscowinkel is het erg druk en er staat een langerij voor de deur. De restaurants, waar men een pover pizzaatje eet, zijn druk bezet. Bij een lux restaurant speelt eenSalsa band. Entree 3 Cuc. Buiten aan het hek is het druk want velen kunnen datniet betalen. Het hek is afgeschermd met planten zodat we de muzikanten nietkunnen zien maar wel horen. Zo pikkenze toch nog een hun graantje mee. In eengoedkoper restaurant zingt een Cubaanse Zangeres Zonder Naam haar arias mee opde begeleiding van haar meegebrachte CD’s . Ook hier op straat eenmeeluisterende groep mensen die geen drankje kunnen betalen. Kinderen spelen opeen pleintje waar hun ouders op bankjes hun kroost in de gaten houden. Ook alsis het land nog zo arm, voor flaneren heeft men hier wel wat over. Cubaans flaneren daar kunnenwij in Hengelo nog van leren!

Caraïbian Dance & Hip Hop Party.

2011-10-31T16:07:00.002Z

Zondag 29 oktober 2011.

Direct na aankomt in Camaqüey flaneerden we vanafons Hotel Colon door de historische binnenstad. Ik zag een jonge man met eenhiphop petje op en vroeg hem of hij me een dancing kan aanbevelen waar Hip Hopmuziek gedraaid wordt. ‘Ik ben dieCubaanse Son muziek onderhand wel zat en wil eens wat anders’, vertelde ik hem.Hij verwees ons naar een tent vlak bij het Casino. Daar aangekomen zag ik eengroep jonge knapen rondhangen bij een universiteitsgebouw. Het bleken studentente zijn uit verschillende Caraïbische landen. Ik vroeg hen of zij de hottestHip Hop place in town weten en ik had raak. Enthousiast werden we uitgenodigdom mee te gaan naar een feest buiten de stad. Een student zou ons die avond om 12.00 uur ophalen want het feest duurttot 6.00 uur in de ochtend. Dat word en Brokoday zei ik tegen een Surinaamse student.Het was vroeg in de avond en ik besloot om terug te gaan naar het hotel om voorde afgesproken tijd nog even te slapen.

Na drie uur diepe slaap werd ik opgehaald.Martin, die geen rust had, besloot niet te gaan en bleef achter bij een stelNederlandse mannen die net terug kwamen van een flamingo demonstratie. Met destudent nam ik een taxi naar The Hippest Place To Be. De entree bedroeg 5Cuc en het drinken is daarna gratis. ‘Een mooie manier om te feesten want danhoef je je geen zorgen meer te maken om geld’, zei de student. Het feestspeelde zich af in een grote hoge hut met een palmbladeren dak. Daarin meer dan honderd jonge gasten dansend op moderne Caraïbische danceen Hip Hop. Drie DJ’s draaiden met behulp van labtops voor de gasten bekendemuziek want iedereen zong mee.

De gasten zijn strak en zeer sexy gekleed.Iedereen bewoog zeer sexy en het leek wel een danswedstrijd wie het vulgairstdansen kan. Ik heb op gebied van Caraïbisch dansen veel meegemaakt en gezienmaar De Boekoe Boekoe HipHop Dance overtreft alles. De dames draaien met hunmooie bibsen wild alle kanten op en de heren boekten er flink op los. Wilddansend worden er allerlei copulerende bewegingen gemaakt. Ze draaien flink met de heupen, gaan heen enweer, op en neer, door de knieën tot laag bij de grond en zelf op hun hondjesmet de handen op de vloer. Dat heet hier de Perreo. (Perro is hond in het Spaans). Sandwichen is ook populair, met één man of vrouw alsbeleg. Ook ik ontkwam er niet aan deBoekoe Boekoe Hip Hop dance met de Perreo en werd aangemoedigd flink mee te doen. Gelukkig benik niet verlegen, omdat ik tijdens mijn avonturen in Suriname al kennis heb vande Boekoe Boekoe dans. Maar deze avond is toch wel een toppunt in mijn dans carrièrewant de Hip Hop Perreo variant kende ik nog niet. Zo wild en sexy had ik het nog niet gedaan. Mooi dat ik als 14 jarige Twistkoning nu, als60+er, de wilde Boekoe Boekoe Hip Hop dansen kan.

Ps. De volgende dag kocht ik een illegale DVD van de Underground Hip Hop groep Los Aldeanos. Deze band is voor veranderingen in Cuba en zijn verboden omdat ze anti revolutionario zijn.Voor mijn vakantie probeerde ik contact met ze te krijgen maar ze waren op toernee in Florida. Nu, na mijn vakantie, heb ik een mail ontvangen en ik probeer contact met ze te krijgen.

The Golddiggers

2011-10-31T16:05:00.001Z

29 oktober 2011

Vanochtend na de koffie bij onzekunstenaarssociëteit kwamen we tot de conclusie dat onze voorgenomen tocht naarhet oerwoud met zijn romantische watervallen toch te ver is. We zouden dan meerdan twee uur in de auto moeten rijden om even in het oerwoud te zijn. Misschienkomen we later onderweg nog een oerwoudje tegen is onze conclusie en zoslenterden we weer even over de boulevard waar de communistische luidsprekersnog iedere dag aan staan en waaruit strijdliederen en droge sprekers of spreeksters te horen zijn.Vanmorgen afgewisseld met tamme Son muziek.We zochten het vegetarisch eethuis die Martin op de toeristen map had gevonden.We kwamen on ze blingbling sisters van gisteravond tegen op de boulevard.Kennelijk op zoek naar nieuwe toeristen. Gisteravond liep het voor hun mindergoed af toen we aangaven te willen slapen vanwege onze voorgenomen trip naarhet oerwoud. Gelukkig kwamen we Antonio tegen, de man waarvan ik gisteren deblauwe slang lederen ( plastic) schoudertas had gekocht. Het vegetarischeethuis bestaat niet meer vertelde hij, en hij wees ons op een anderehuisrestaurant. Onderweg er naar toe vroeg een grote Creool of we zijn bar,tegenover ons hotel, wilden bezoeken.Nadat Antonio ons het eethuis had laten zien, waar we alvast in zijn bijzijneen afspraak voor later op de dag maakten, bezochten we samen de bar van degrote creool.

Na het eerste biertje en een naderekennismaking kwam de barman en Antonio tot de conclusie dat we geen gewonetoeristen zijn. De grote Creool, die slecht engels sprak, beeldde het gedragvan de gemiddelde toerist uit. Hij liep met opgeheven hoofd en een beetjeschrikkerig om zich heen kijkend achter de bar en zei steeds; no, no, no. Je wordt namelijk nogalaangesproken als rijke Westerlingen. Martin en ik maken meestal grapjes als weaangesproken worden en hebben wel begrip voor de toeristenjagers in dit armeland.

Antonio vertelde dat hij ook op toeristen jaagtomdat hij het werken in de sigarenfabriek waar hij meer dan 10 jaar gewerktheeft voor 10 CUC in de maand meer dan zat is. Ik verdien nu meer. Als ikiemand naar het restaurant breng krijg ik al 1 CUC en af en toe krijg ik nogeen CUC extra van de toeristen omdat ik ze voorthelp. Eigenlijk hou ik ook nietvan toeristen maar ik heb een vrouw met twee kinderen en mijn vrouw is in verwachtingvan de derde.

Verder pratend over zijn situatie zei ik. ’Misschienwordt het tijd voor verandering in Cuba’. Cuba Cambio’, riep ik. Verschrikt keek Antonio om zich heenen deed alsof hij het niet hoorde. Ik herhaalde het nog eens en de grotecreoolse barman lachte breed grijnzend waarbij al zijn gouden tanden begonnente blinken. Onze licht bruine Antonio werd bleek en wreef zenuwachtig in zijnnek en zei angstig; ‘Kunnen we het niet over wat anders hebben. Honkbal of zo.Of over lekkere meiden. ‘Natuurlijk, ’zei ik. ‘Ik begrijp dondersgoed dat jehier moet oppassen, dus hou ik erover op’.Direct daarna was Antonio verdwenen. Weer op jacht naar toeristen.

’s Middags op de afgesproken tijd kwam hij inhet restaurant om te controleren of we er waren. Wel vier keer kwam hij langsen incasseerde uiteindelijk zijn tipgeld. Bij het afscheid bedelde hijnog om een T-shirt. Ik heb er genoeg dusheb hem een hele mooie gegeven.

S ’Avonds brak er een tropische regenbuilos. Het water gutste door de straten.Vóór ons voorgenomen vertrek naar Costa Sur waar de band zou optreden staptenwe de bar tegenover ons hotel nog even binnen en troffen een weerzinwekkendtafereel aan. Aan paar mannen van tegende zestig zaten te flikflooien met jonge hoeren. De man naast me hield niet opbij onze binnenkomst. Het jonge hoertje streelde hem continue over zijn hoofd en keek hem zwaar verliefd aan alsof hij een jonge adonis is. Hij had haarin de armen alsof hij haar nooit meer los zou laten. Tegenover me zat eennagenoeg tandeloze boer met naast zich een klein creooltje. Daarnaast twee oudezakken die op het punt stonden met hun jong geliefde te vertrekken. Een man alleen lurkte aan een grote sigaar endronk een dubbele Whisky. De hoerenlopers dronken Cuba’s nationale feestdrankjeMojilo. We kenden de barman nog niet. Hij vroeg vanwaar we komen . Toen hij vernam dat we uitHolland komen zei hij; ‘Het is hier internationaal vanavond, Hij komt uit Duitsland’ en hij wees mijnflikflooiende buurman aan. De sigarenroker komt uit Zwitserland. De mannen aande overkant van me komen uit England. Nadat twee van hun met hun nieuweaanwinsten vertrokken kwam er nog een oude Zwitser binnen. Een Cyclorider(fietstaxi bestuurder) bracht hem en bleef bij hem. De dikke Zwitser keek eenbeetje verwilderd en zoekend om zich heen. Er waren geen dames meer. Ik heb hetvermoeden dat ook hij hier komt om iets aan zijn Zwitserleven gevoel te doendat hij kennelijk in Zwitserland niet kan kopen.

Er kwam een Nederlands stel binnen. Ze raaktenin gesprek met de Engelsman. Deze maakte hen wijs dat hij van een Universiteitis en dat hij vaker in Cuba komt en hier nu twee maanden is voor onderzoek. Hetstel hing aan zijn lippen en hij glomvan trots. Kennelijk begon hij in zijn eigen leugens te geloven. De barmanonderhield zijn hoertje af en toe omdat de Engelsman geen spaans spreekt.Volgens hem slechts 50 woorden, genoeg om zich met haar te kunnen”onderhouden”,zei hij. Toen die nagenoeg tandeloze boer de ober slechts 0,25 Cuc tipgeld gaf,vertelde de barman ons, nadat, iedereen vertrokken was, dat hij slechts eenboer is. Zoals ik al dacht.

Na de tropische regen liepen we over de flaneerstrook naar CostaSur. Bij navraag bleek de band niet te spelen omdat er wegens de regen geenpubliek was. Costa Sur is namelijk ook een openlucht plek. Het optreden van debeatband is verplaatst naar Zondagmiddag om 15.00 uur. Martin en ik kwamen altot de conclusie dat Carlos ook een golddigger is. Een fantast die helemaalgeen muzikant is en net zoals de andere goldiggers alleen maar eenfantasieverhaal heeft om aan geld te komen. We nemen het de arme stakker nietkwalijk. Alles wat op ons af komt is nep. Het echte Cuba is verder weg dan wedenken.

Los Beatles

2011-10-28T15:15:00.001+01:00

Cienfeugos donderdag27 oktober

Hotel La Union is een klassiek koloniaal hotelmet allure. Na inchecken flaneerden we over de boulevard op weg naar hetkunstenaarscafé waar we koffie dronken in een prachtige patio. Aan de wand mooie kunstwerken, mooie gietijzeren stoelen en tafels met veelkrul, onder een pergola met een bladerdak vol rode bloemen. En geen stinkende oude auto’s in de buurtdus heel erg rustig. De koffie is heerlijk hier. Geen wonder want komt uitCuba. De sfeer is erg relaxed. Hier endaar een paar mensen. Bij vertrek gaf ikde man die ons bediende een doosje met balpennen van het merk Big. ‘Ik weet dathier veel schrijvers zijn en laat deze hier voor hen achter’. De man was erblij mee en zou zorgen voor de verdeling. Ik had gelezen dat er een gebrek aanbalpennen is in Cuba en heb er veel meegenomen.

Ons Hotel ligt in de binnenstad en ook vlakaan zee. We wandelden naar de haven. Onderweg foto’s makend van schoolkinderenen van oude vissersboten. Op de pier hoorde Martin muziek van de Beatles. Vaneen band leek het wel. ‘Kom laten wedaar heen gaan ’zei hij. We kwamen ineen volksbuurt met kleine en oude woninkjes. Aan de waterkant kwamen we bij ergoude krotjes waar een paar honden los liepen en donkere mensen bij elkaarzaten. ‘Hey, I see los Beatles’, riep een man en hij wees naar mijnschoudertas. Die tas heb ik gekocht toen ik opzichter was bij de bouw van hetROC. ‘Ik speel in en band waar we veel Beatlenummers doen,’ zei hijenthousiast. Ik ben drummer voegde hijer achteraan. ‘Ik ook’ zei ik en hij was verrast .’Morgenavond speelt onze bandhier in de buurt’, zei hij. Hij heet Carlo. Hij nodigde ons uit om te komen. Ikvroeg hem om ons de plek te wijzen. Hij wandelde met ons mee en liet ons eengroot gedeelte van de Punta van Cienfeugos zijn.

Op de terugweg namen we een fietstaxi waarbijMartin en stuk fietste. We zaten met drie man achterin terwijl er maar plaatstvoor twee is. Dat zag er dus komisch uit. Vlak bij de binnenstad hoorde we livemuziek en stapten uit. We liepen op de muziek af en zo kwamen we in eenwoonkamer waar een band oefende. Toen ze mijn tas zagen speelden ze een nummervan de Beatles. Hey, you ‘ve got your hide love away.

Aan het einde van de middag heeft hij ons eeneethuis gewezen. Hij kreeg daarbij hulp van een andere Cubaan die een mooiklein blauw schoudertasje droeg. Ik kocht die tas en pakte mijn spullen over.‘Hier Carlo. Voor jouw. Cadeautje van Enriqo Gringo Star’. Hij was helemaalverbouwereerd dat hij mijn Beatles tas kreeg. Even later liep hij trots als eenpauw, te flaneren over de boulevard van Cienfeugos en ik er met mijn nieuweblauwe schoudertasje bij naast.

’s Avonds nam Carlo ons mee uit. Hij had zijntwee “sisters” meegenomen, een kleine slanke lichtbruine jonge dame en eengrotere pikzwarte rondborstige creoolse.We flaneerden langs de waterkant naar de uitgangsgelegenheden. Het was druk ende mensen zien er hier vrolijker uit dan in Havana. Onze gezellinnen haddenzich mooi opgemaakt en droegen mooie kleding met veel blingbling. Carlo heeftalleen maar witte kleding aan want hij is aanhanger van de Santaria religie.Met zijn Beatles tas maakt hij goede sier. Hij weet er opvallend mee te flaneren.Hij vertelde dat menigeen al een aanbod gedaan had maar dat hij die tas nooitzal verkopen. ‘Liever eet ik die tas nog op als ik zelfs geen eten meer heb’,zei hij vol overtuiging.

Hij bracht ons naar club Cubacana, eenopenlucht plek met een groot podium. De tent zat afgeladen vol en we zagenoptreden van Afro-Cubaanse Rumba dansers. Uit de luidspeakers hardetrommelgeluiden waarop wild gedanst werd, alsof we in donker Afrika zijn.Tussen de optredens was er een spreekstalmeester die het publiek uitdaagde metallerlei opmerkingen. Hij vroeg of er mensen uit bepaalde Cubaanse provinciesen steden aanwezig zijn waarop het publiek reageerde. Daarop volgde er van hemmiddels geluiden van de diskjockey weereen lachwekkende reactie. Het publiek deed volop mee. Toen hij riep of er ook Canadezen ofAmerikanen zijn en daarna andere Westerse landen noemde, en niemand reageerde,riep ik; Ollanda! De spreekstal meesterriep iets naar de geluidsman die direct het nummer van Chubby Chekker- Lets TwistAgain inzette waarop ik direct begon te Twisten. Het publiek reageerde luid met klappen enfluiten en ik voelde me weer die Twistkoning van weleer.

Na hetlaatste optreden van de Afro-Cubaanse Rumba groep had de spreekstalmeester nogeen spelletje. Hij riep een man op het podium, maakte er grappen mee en bevalhem een vrouw op te halen. Daarna nog en man die hetzelfde onderging. Nadat erzo’n zes mannen en vrouwen op het podium stonden riep hij; ‘Waar is dieHollander?’ Even later stond ik op hetpodium en werd ik geïnterviewd.’ Hoe heet je? ‘ Enrico Gringo Starr, ’zei ik. ‘Vindje de Cubaanse vrouwen mooi’, ‘Mui Bonnito!. ‘Heb je al kennis gemaakt met Cubaanse vrouwen.Nog niet want ben pas in Cuba. Ook ik moest een vrouw uit het publiek ophalenen dus haalde ik onze creoolse blingbling sister op. Nu we compleet waren werder een Rumba wedstrijd gehouden. Iedereen danste wild met rare capriolen. Toenik als laatste aan de beurt was draaide de diskjockey weer Chubby Checker. Ikprotesteerde en vroeg om een Rumba. ‘ Kunnen jullie Ollanders dat dan.‘Natuurlijk’ zei ik, ‘In Holland danst iedereen de Rumba……De Rumba muziek werdingezet en ik begon wild met mijn heupente draaien draaiend waarbij ik tevens de erotische Boekoe bewegingen die ik in Suriname geleerdheb toepaste. Ik heb de hoofdprijs nietgewonnen maar bij het verlaten van het podium kreeg ik van menigeen eenpersoonlijk complimentje.

Na de optredens van de Rumba groep en deentertainer was het disco- time en we dansten de Boekoe Boekoe Rumba de tot diep in de nacht.

Biologische toeristen industrie

2011-10-27T15:44:00.003+01:00

Ons uitgekozen Hotel La Union in Cienfeugos zat gisteren nog vol zodat we doorverwezen werden naar Casa de La Luna, een groot resort, 16 km buiten de stad. Bij aankomst kregen we te horen dat het mooie zewmbad lek is en dat we daar voor wel naar een naburg resort konden. Geeft niet want daar komen we niet voor. Later bleek dat internet ook niet meer deed en er was wel meer mis met deze grote toeristenfabriek.

Het toerisme is in Cuba aanvankelijk op deze manier bedacht. Grote resorts ver weg van de bewoonde wereld zodat de bewoners gescheiden blijven van de toeristen. Ons resort heeft weinig gasten. Ik schat ongeveer 40 terwijl er wel een par honderd kamers zijn. Er loop en hangt ongeveer net zoveel personeel rond waardoor ik de indruk krijg dat het hier pass'e is.

Gelukkig is het palmenstrand vlak bij. ( in de omgeving buiten het met een hekwerk afgezette resort is geen palm te bekennen) Ik heb een kamer met uitzicht op zee en Martin en ik nemen dan ook een duik in het warme Carribische water. Heerlijk. Het zwitserlevengevoel is er dus toch wel. Al is het tijdelijk. Aan een strand laat een lelijke Amerikaanse dame zich door een creoolse badmeester uitoerig maseren. Bij de bar zit ze later met haar evenzo lelijke vriendinnen luid te kletsen omringt door een paar jonge creolen. De tafel voor met lekkere likeurtjes want het is hier Al Inclusive.

's Avonds speelt er weer een Son bandtje. Alle blanke gasten ztten aan tafeltjes ( veel Duitsers) en er wordt niet gedanst. Men laat zich hier lekker vol lopen en is vooral passief. Veel mensen zijn zwaarlijvig. Deze ochtend zag ik bij het ontbijt de borden vollgeladen met alleen maar beleg. Brood was er wel maar wordt amper gegeten.

Voor ons vertrek waren wij de enigen die nog even lekker in de zee zwommen. Een zwaarlijvig stel maakte een foto aan het strand met zijn geplante palmen. Om thuis te laten zien dat Cuba zo mooi is.

Dichter bij het echte Cuba

2011-10-27T15:18:00.003+01:00

Dichter bij het echte Cuba. Woensdag 27 -10-2011

De laatste dag in Havana flaneerden Martin en ik door de smallestraatjes in de oude binnenstad waar Cubanen luid tegen elkaar schreeuwen, waar weinigen werken en velen er naar kijkenen wat rondhangen. Het communisme heeft kennelijk alle levenslust uit deCubanen gehaald. Geen vrolijke blikken zoals ik verwacht had. Geen vrolijkgekleurde kleren zoals in Suriname. Vrouwen zijn hier wel mooi maar nietopgemaakt en niet met sieraden behangen zoals in SUR. Daar hebben ze geen geldvoor. Hier en daar worden oude gebouwenopgeknapt. Dan wordt de vel kleurige verfkwast wel gebruikt en allesteruggebracht tot wat het ooit was. Hoe mooi zal het hier in de vorige eeuwuitgezien hebben? Het doet me denken aan Praag waar ik vlak na de val van hetcommunisme was. Toen ik daar jaren later weer kwam was de hele binnenstadgerenoveerd en nu ziet het er prachtig uit. Zal Havana ook ooit deze kanskrijgen?

Gisteravond speelde er weer een Son bandje inons hotel. Martin en ik werden er een beetje flauw van. De Buena Vista Social Club heeft vele nazaten. Voor veel muzikanteneen kans om van de toeristen wat geld te vangen. Ze spelen voor gemiddeld voor1 dollar per muzikant per avond vertelde de oude bandleider . Soms hebben zegeluk en is het wat meer. Iedereen hoopt op een contract uit het buitenland.Dan mogen ze even het land uit. De oude man had mij ook al gevraagd zo’ncontract voor hem te regelen.

Om de Son-muziek even te ontvluchten liepen weeen blokje rond. Bij een echt volk café dronken we een biertje. Een kale tentmet felle TL Lampen, zonder muziek, in de hoek een rammelende koelkast, eenlange lage houten bar op een granieten vloer. Aan de bar een meewarig publiek.Naast me een dronken ruziënd echtpaar. Iets verderop een flikflooien stel.Ieder een beetje voor zichzelf en niet als groep. Hoezo Communisme is sociaal?De meesten dronken een goedkoop laagwaardig biertje enkelen aten een kleinepizza met weinig vulling. De jonge dame achter de bar bediende iedereen met eenzuur kijkende blik. Een oude vrouw wasmet een emmer en bezem in de weer. Kastdeuren ontbraken. Niets wat het ook maariets gezellig maakt. Zelfs geen reclame.

Eenmaal rond ons blok sprongen plotseling eenpaar hoeren op ons af. Martin had ze al eens afgewimpeld toen ze voor deglazen hoteldeur naar hem zwaaiden en deoudste riep ´Do you like my sister´? Bij onze rondwandeling liepen ze ook alachter ons aan en bij terugkomst bij ons hotel waagden ze nog een poging. Webesloten even een praatje te maken op dat mooie terras. Deze plek achter onsHotel bleek de afhaalplek voor hoeren tezijn.( Ik had al gelezen dat Cuba ook geliefd is bij sekstoeristen). Natuurlijkvroegen ze ons om een drankje. ‘Doyou like a Cuba Cambio’? vroeg ik hen lachend. ( Cambiobetekend verandering) Ze schrokken enook de ober keek verschrikt om zich heen. Toen ik met mijn opgestoken vinger aan de lip sussend zei;, ‘I’m Joking’, begon iedereen te lachen.

Terwijl we met de twee dames een onderhoudengesprek hadden zat een andere dame op de achtergrond geraffineerde sensuele gebaren naar me te maken.( Met ontbloot bovenbeen zat ze meeteen takje in haar mond te spelen alsof het een fallus is.) Er zijn weinigtoeristen en veel hoeren dus de concurrentie is groot. Ze spreken slecht Engelsen ik slecht Spaans en toch begrepen we elkaar goed. . Ze vertelden ons dat hunvoorkeur uitging naar Europeanen en dat Mexicaanse mannen te veel praatjeshebben. We moesten de dames teleurstellen dat er aan ons niets te verdienenvalt ( ik ga alleen maar naar bed met vrouwen waar ik van hou). Toch zat destemming er goed in en we hebben flink gelachen. We vertelden ze dat we hetechte Cuba willen leren kennen en niet de toeristische paden willen bewandelen.Ze gaven ons tips war we nog dankbaar gebruik van zullen maken.Bij het afscheid hebben we de twee dames toch een paar CUC’s gegeven waardoorde glimlach op hun gezicht nog groter werd.

Het creoolse kamermeisje, die we grappendewijs DSKtje noemde, bleek bij het afscheid Magdalena te heten. Ik gaf haar tweebalpennen als dank. Ze had me al over haar situatie verteld (43 jaar en eendochter van zes en niet getrouwd.’If you want then you can take me to Olland’en ik kreeg haar adres. Ook kreeg ik tips voor de verdere reis. Bezorgt zei ze; ‘Take care for yourself, because you are very spontaneous’.

Hallo Havana

2011-10-25T19:38:00.002+01:00

'Heren, heren!''Waar gaan jullie naar toe?"vroeg dehaastig aangelopen stewardess toen Martin en ik zo het vliegtuig inliepen. 'NaarCuba" zei ik enthousiast. 'Maar ze zijn het vliegtuig nog aan hetschoonmaken 'zei ze. 'Nou dan helpen we toch een handje', grapte ik erachteraan. We waren nogal krap in de tijd toen we op Schiphol kwamen. Dewachtruimte was amper gevuld en we dachten dat we te laat waren.

Na 10 uur in het vliegtuig gezeten te hebben kwamen we in Cuba. De eersteovernachting in een toeristenhotel in het toeristenschiereiland Varedero.Middels een tolweg afgesloten van het echte Cuba. De eerste avond met een stelRussen lol gemaakt. Ik werd bijna gekoppeld aan een vorse Russin die mij welzag zitten. De stemming zat er dus goed in die avond.

De volgende dag met een huurauto naar Havana. Twee uur rijden door een arm land vol wandelaars enmet weinig autos en af en toe een paard en wagen op de weg. In de dorpjes veellifters. Hard rijden is niet verstandig. Ook al niet vanwege de gaten in de weg. De eerste indruk is die van een derde wereld land.

Een paar kilometer voor Havanawerden we aangehouden door een man die vertelde dat de doorgaande weg geblokkeerd is vanwege wegwerkzaamheden. Hij wou wel meerijden en ons de wegwijzen. Hij vertelde dat hij honkbaltrainer is en op een school werkt alsleraar. Hij loodste ons mooi door Havanamaar vroeg aan het eind 45 CUC's (is Cubaans toeristengeld) voor de taxi terugnaar zijn dorp. Toen had ik door dat we te maken hadden met een oplichter. Ikhad me namelijk voorbereid en een reisboekje aangeschaft waarin de prijzen vantaxi's vermeld staan. Ik gaf hem 15 wat al erg veel is en stuurde hem metstrenge blik de auto uit.

Na inrichting van onze hotelkamers trokken we direct debinnenstad in op zoek naar Callegon de Hamel. Een plek waar een kunstenaar eenhele straat heeft versierd en waar iedere zondagmiddag een Rumba feestplaatsvind. We vroegen een creoolse jongeman en hij bracht ons er heen. Hetfeest was al druk gaande. Daar komen vooral creolen die de Santaria godsdiensaanhangen. We zagen een priesteres wild dansen op de opzwepende rumba muziek.

Onze gids heet Osman en we dronken een Mortillo met hem. Hijnam ons mee naar zijn huis. Een door de russen gebouwde flat in een door russengebouwde volkswijk. We maakten kennis met zijn vrouw en kind en na het nuttigenvan koffie nam hij ons mee naar zijn broer.

Die woonde een paar stratenverderop in een oud koloniaal huis met meerdere verdiepingen ( van andereeigenaren), een zeer hoge plafonds en rondom een patio. We dronken rumen toosten op Ollanda en Cuba. In de voorkamer was alles ingericht met altarenen rituele symbolen volgens de Santaria cultus. Offerplaatsen voor de goden vande zeeën, de diepe oceanen, de aarde en de lucht. Foto's van familieledendie overleden zijn en van familieleden die in Amerika wonen.

's Avonds speelde een Son bandje met een oude violist alsbandleider. Ik liet mijn melodica zijn en mocht meespelen. Luisterend naar deviolist blies ik mijn partijtje mee. Door mijn enthousiasme sprongen ook eenpaar chinesen tijdens de pauze op het podium en samen met de basist ontstond ereen leuke verrassende jamsessie. Martin heeft het op film vastgelegd.

De tweede dag nam Osman ons mee de stad in. Hij liet ons enkel plekken zienzoals; de Universiteit (waar het stikte van de politie omdat er dit jaar protestdemonstratie zijn geweest). Twee studenten vertelden ons dat er geeninternet is. Ook de radio en TV zijn beperkt en bestaan uit de zenders Fidel 1,Fidel 2, Fidel 3 en Fidel 4, grapten de studenten.
Osman liep nooit naast ons en bleef iets uit onze buurt bij de rondwandeling.Dat hadden we zo afgesproken omdat de geheime politie niet wil dat Cubanenvertrouwd raken met buitenlanders. We hadden daar uitvoerig over gesproken metzijn broer die redelijk Engels spreekt. Osman spreekt geen Engels maar ik vestaredelijk Spaans en spreek het een beetje.

Er lopen veel geüniformeerde mensen in Havana. Militairen,Politiemensen, Burgerwachten en daarnaast heb je ook nog geheime politie. Debevolking loopt er povertjes bij en we werden nogal lastig gevallen doorCubanen die vriend willen worden met ons. Het begint met vriendschap die al gauwuitloop op gebedel. Martin en ik zijn er nu onderhand goed in om ze te negerenof ze met een grap af te wimpelen. "Where are you from? Mijn antwoord is nu; From Myself".

Gisteravond speelde het SON bandje weer in ons hotel en ik danste desalsa. De violist vroeg me aan het eind van de avond of ik misschien Cubaanseroots heb. 'Je danst als een echte Cubaan en begrijpt onze muziek' zei hij. Jade integratie hier gaat goed.

Morgen vertrekken we naar Cienfeugos en proberen de toeristischeroute te mijden. We gaan voor het echte Cuba en niet voor de toeristenkant vandit arme land.

wordt vervolgd

ps; Hopelijk lukt het me om op andere plaatsen te kunnen internetten. Ditbericht is verstuurd van het duurste hotel in Cuba. (Hotel National ). In delobby hangen foto's van Fidel met allerlei Communistische wereld leiders. Hopelijk zijn er meer van dit soort Fidel Hotels met internet.

Fidelde Fidelda Fideldo....

Terug Naar Lochem Popfestival 1968-1986

2011-10-20T19:31:00.004+01:00

Gisteren ontving ik een mooi document over de popfestivalsvan Lochem. Het boekje met 4 CD’s heet Terugnaar Lochem en is te bestellen bij de internetwinkel van de Volkskrant. Een prachtigdocument met diverse verhalen en foto’s over een onvergetelijke mooi tijd. De CD's bevatten veel live opnames. Ik waan me de hele middag al weer terug in de Beatnik -en Hippie tijd.

Voor diegene die het bestellen wil

zie http://www.vkshop.nl/terug-naar-lochem.html#product_tabs_descriptionandaag

Ik wil hier wel even een belangrijke opmerking maken voor de geschiedenis van de popfestivals in NL namelijk dat het festival in 1968 inLochem niet het eerste openlucht popfestival in Nederland ( en volgens dit document zelfs het eerste in de hele wereld) was zoals in dit document is beschreven. Daarin wordt gesteld dat Joost Carlier op de kerstavond in 1967 met zijn broer Paulus het plan bedachten.
Het eerste openlucht popfestival wasnamelijk dat jaar ervoor op Hemelvaartsdag in 1967 in de Leeuwenkuil te Markelo. Ik ben daar getuige van want speelde daar met mijn band HUN. Ook speelde Faghm toen. In 1968 en 1969 speelde Faghm daarna met hemelvaartsdag in Lochem en ik vermoed dat de broertjesCarlier, die het festival in Lochem organiseerden, door dit eerste openluchtpopfestival in de Leeuwenkuil te Markelo het idee kregen om dit ook in Lochem te doen. Misschien zijn ze er zelfs wel geweest. In januari 2008 heb ik al uitvoerig geschreven over popfestivals en ook het begin in Markelo en daarna in Lochem genoemd in mijn weblog. Zie aldaar.

Het festival in Lochem groeide al rap uit van een festivalmet lokale bandjes naar een festival met internationale bands. Vaak ben ik er geweest. In den beginne keek de plaatselijke bevolking ons meewarig aan alsof ze water zagen branden. Het was Beatnick en- Hippie tijd en daar waren ze in Lochem in de jaren zestig en begin zeventig nog niet aan gewent.

Gelukkig zijn er hier in Twente meer dan 40 jaar later nog steeds festivalletjesmet lokale bands zoals komende maandagavond in Enschede in Cafe de Beiaard bijde Nobo’s Jamsession waar meer dan 12 bands optreden. Dit keer een Jubileumfestijn want al weer voor de 25^ekeer. Ook mijn band HUN doet mee met invaldrummer Arjan (nu 15 jaar oud) omdatik dan in Havana ben. Zondag18 December doe ik weer mee bij het Textielbeatfestival. Nu in de Grolsch Veste van FC Twente met meer dan 15 bands.

Met mijn band Triooo hebben we net een nieuw nummer klaar dat gaat over het popfestival in Lochem.

Toeval? Ik geloof niet in toeval.

Hemmelvoartsdag –popfestival Lochem FRED VAN DE VEN, 11-07-‘04

Goanich noar Lochem vuur de leefde

-of t möt wean dat t r vrös -

vandoa of goat ze doar an t zweetn

iejvernemt t aan de loch:

leefderok.

Goanich noar Lochem vuur de leefde

oka is t weer wier lös

zunnehettedöt oe reevn

grommelschoernoawer t grös:

leefdelöcht.

Goanich noar Lochem vuur de leefde

oka löpt de deerntjes lös

open um nen bearg as vleegn

welnen leefdeklapper zöch:

leefdevöch.

(Gaat over een stel sneue jongens die op het popfestival geen meisjes hebben versierd en dat wel van plan waren)

Cuba Libre?

2011-10-16T14:29:00.000+01:00

Cuba libre is de beroemdste cocktail van Cuba. Een mix van Rum en Cola met ijs en een schijfje citroen. Maar de L van Libre wordt ook met hand en wijsvinger uitgebeeld door de "Dames in het Wit" die iedere zondag demonstreren om politieke gevangen vrij te krijgen. De aanvoerster daarvan, Laura Pollan is deze week overleden.

Een lang gekoesterde wens gaat komende week in vervulling want ik ga met kameraad Martin drie weken naar Cuba. Dat wordt het derde communistische land dat ik bezoek na Vietnam ( waar ik vier keer geweest ben), en de Sovjet Unie ( waarvan ik depressief terug kwam vanwege de triestheid die ik daar trof). Maar Cuba is tropisch en we kennen de beelden van de oude auto's ( nu pas mogen Cubanen nieuwe kopen) en de mooie muziek dankzij Ry Cooder. Wie kent de beroemdste revolutionair Che Guevara niet? Op zijn album Buena Vista Social Club (1997) werkte Ry Cooder samen met Cubaanse muzikanten, wat hem een Grammy Award opleverde. Wim Wenders regisseerde een documentaire over dit project, die in 2000 genomineerd werd voor een Academy Award. Als muzikant en danser was ik direct gepakt door die mooie muziek. Ik nam les op conga bij Eddy Grovel muzikant bij Beethoven en nam les in Salsa bij Glen Wielingen van El Centro de la Salsa. Ik neem kleine muziekinstrumenten mee. Die kant van de ontmoeting met Cubanen zal zekers lukken.

Toch ben ik benieuwd wat de Cubanen vinden van hun toestand en van de toestand in de wereld. Hebben ze gehoord over de Occupy bewegingen in het Westen? Van de vrijheidsstrijd in de Arabische landen? Hoe kijken ze tegen hun eigen toekomst aan? Op internet is veel te vinden. Over de "Dames de Blanca", over muziek van underground groepen zoals Los Aldeanos en Hermanos de la Causa. Zeer recent nog zijn er opstanden geweest in diverse steden. Natuurlijk kun je de zegeningen ook tellen in Cuba. Honger is er niet en onderwijs en medische zorg zijn gratis. Maar er is een gebrek aan veel spullen. Balpennen zijn schaars las ik dus neem er flink wat mee.

Toeristische paden zijn niet te vermijden want ook ik wil bepaalde highlights zien zoals het graf van Che. Toch willen we er vanaf wijken om het echte Cuba te leren kennen. Op zoek naar het Cuba van de Cubaanse Henk en Ingrid (Ernesto en Maria). Omdat het Hollandse honkbalteam van Cuba gewonnen heeft en wereldkampioen is, neem ik mijn Holland Hallal T-shirts mee.

wordt vervolgt;

(ps; nu maar hopen dat de geheime dienst van Cuba mijn weblog niet leest)

.

Geen Beatmuziek in Muziekkwartier

2011-10-08T14:11:00.000+01:00

Begin deze week was er een muzikantenvergadering van Textielbeat in de Grolsch Veste. Het twee jaarlijkse Beatfestijn in Enschede waar meer dan 15 jarenzestig bandjes optreden wordt dit jaar op 18 december gehouden in een zaal van het voetbalstadion van FC Twente. De voorzitter van het Textiebeatbestuur vertelde dat de eigenaren van Go Planet te veel huur vroegen waardoor er geen geld zou overblijven voor goede doelen. In voorgaande jaren kwamen daar wel 5000 mensen naar dit gezellige jarenzestig feest.

De commerciële instelling Go Planet heeft geen boodschap aan goede doelen en probeert zoveel mogelijk geld te verdienen met hun pretpark. Al het inkomen zou naar Go Planet gaan en er zou niets over blijven voor goede doelen. Vanaf 1990 is er ruim 120.000,-- Euro beschikbaar gesteld aan goede doelen.

Het Textiebeatbestuur dacht dat er misschien wel mogelijkheden zouden zijn voor Textielbeat in het Muziekkwartier. Samen met de grote zaal van Attack zou er toch wel een modus te bedenken zijn, dacht men, maar het gesprek liep stroef. De directie van Muziekkwartier zag er niet veel in.

‘Trokken ze de neus misschien op,’ riep ik. ‘Ja, dat deden ze,’zei de voorzitter. ‘Kijk daar heb je het weer. Beatmuziek uit de jaren zestig wordt hier nog steeds gezien als lagere cultuur. Dat willen ze niet in de grote zaal. Vroeger mochten we ook al niet in de schouwburg spelen en werden we verguist en genegeerd en dat is nog steeds zo’.riep ik.

Ach, het arme Enschede heeft kapsones gekregen. Bestuurders denken met zogenaamde hogere cultuur de stad te kunnen oprekken naar een hoger niveau. Men droomt over een kenniseconomie en zijn er met hun zogenaamde hogere cultuur al op voorbereid. De Ring des Nibelungen van Richard Wagner is daar populair. Dat het Hitlers lievelingsstuk was deert ze niets. Of ze daarmee opgaan in de vaart der kenniseconomie is nog maar zeer de vraag. Ze trekken er wel veel kak en kale kak mee aan.

Kennelijk is dat muziekkwartier niet voor het gewone volk gebouwd. Wel betalen ze er via gemeentebelasting aan mee. Er is geen zaal meer in Enschede waar 5000 mensen kunnen genieten van hun eigen cultuur. Dan maar in de te kleine grote zaal van de plaatselijke voetbalclub. Die doen ook aan goede doelen. Die doen aan goed Noaburschap en steunen nu de jeugd in de arme wijk Twekkelerveld. Daar heb ik mijn jeugd doorgebracht en veel bandjes zijn in clubhuis de Sloep begonnen en kwamen daar in café Bouwhuis. De doelen van Textielbeat en FC Twente passen dus goed bij elkaar. Wel jammer dat er maar 2000 mensen in de Arke Lounche kunnen maar dat is wat maximaal haalbaar is voor de lagere cultuur in Enschede. Dankzij de hogere cultuurbobo's met hun mooie muziekkwartier en andere hogere cultuurtempels.

In de grote zaal in Muziekkwartier ben ik nog nooit geweest. Ik zal er vanaf nu ook nooit komen!

voor informatie over Textielbeat zie; http://www.textielbeat.nl/

De entree bedraagt € 20. De kaartverkoop start op 15 oktober bij VVV Enschede, de FC Twente Fanshop bij de Grolsch Veste, Garagebedrijf Duivelaar en American Guitar Store.

Zwitserleven gevoel bestaat niet.

2011-10-02T10:59:00.002+01:00

Een collega van me werd vorige week 65 jaar en ging metpensioen. Hij werkte altijd met veel plezier en had nog graag even door willenwerken. 'Iedere morgen fiets ik vol goede moed door het Drienerbos naar mijnwerk en hoor de vogels fluiten, blij met de dag die komt', zei hij bij zijn afscheid. Hij wil wel langerdoorwerken maar mag niet van onze werkgever. Dat staat de wet niet toe.

In de volkskrant las ik dat minister Kamp een voorstel voorde aanpassingen in het pensioenstelsel naar de tweede kamer heeft gestuurd. Zoals al langer bekend gaat het om hetverhogen naar de pensioengerechtigde leeftijd in 2020 naar 66 jaar en in 2025naar 67 jaar. Wie straks eerder met pensioen wil moet inkomen inleveren zo,n6,5 % per jaar. Voor lagere inkomens komt er een correctie. Dan wordt het zo,n3% per jaar als je tenminste je hele leven gewerkt hebt.

Van de Nederlanders tussen de 60 en 64 jaar werkt 1 op de 3Dat moet in de toekomst naar 2 op de 3. Omdat te bewerkstelligen komt er voorde werkgevers een ‘mobiliteitsbonus’ voor het aannemen van oudere werknemers. Daarnaastkrijgen de werkgevers vanaf 2013 en bonus van maximaal 2.350 euro per jaar voorhet in dienst hebben van werknemers ouder dan 61 en ouder. Werkgevers worden dus verleid en betaald voor het werk datouderen vanaf 61 jaar nog leveren want eigenlijk zijn ze de ouderen lieverkwijt.

Wat het voordeel voor de doorwerkende en gemotiveerde werknemer is hangtkennelijk af van wat de baas je gunt. Niets over de wens van mijn collega om nu al door te werkenna z,n 65^e. Werken is kennelijk geen recht maar een plicht. Waarom wordt de grens voor langer doorwerkenvoor hen die willen niet opgerekt? Waarom mogen bestuurders wel doorgaan enwerknemers niet? Waarom wordt er geen deeltijdregeling ingesteld voor ouderen.

Ik wil wel op basis van echte deeltijd (=2,5 dag per week)doorgaan tot mijn 67 want ik geloof namelijk niet in dat zogenaamdeZwitserleven gevoel van levenslustigepensionado's die laten zien dat je na je zestigste ook nog een hele leuke tijdkunt hebben met niets doen. Dat Zwitserleven gevoel van een ouder echtpaar dat op eenpalmenstrand ligt de hele dag, (dag in en dag uit, jaar in en jaar uit?) is nepen bedacht door reclamemakers. Ik geloof niet in een avontuurlijk leven met decaravan club rondzwervend door Zuid Europa waarbij het bestuur van die clubbepaalt waar we de volgende dag gaan kamperen. Veel van die oudjes, vooral devrouwen, zijn liever thuis bij hunkleinkinderen. En wat doen ze dan als ze niet met de caravan op pad zijn? Zevervelen zich rot en de dagen trekken in ledigheid aan ze voorbij.

Vakantie is mooi als je werkt. Hobby’s ook. Maar als je nietwerkt ligt dat anders. Dan moet je nog maar zien hoe je jezelf vermaakt. Ik hebze gezien in Spanje, zo’n zwerm bejaarden rondslenterend langs een leeg strand en langs lege terrassenen daarna weer op zoek naar een volgende kerk om te bekijken. Waar gaan ze morgen naar toe?Nee liever werk ik door in deeltijd, maak deeltijd muziek en slenter in deeltijd wel door mijn eigen buurten stad. Kan daar nog wat aan gedaan worden minister Kamp?

Einde tijdperk Wilders nabij?

2011-09-23T08:45:00.000+01:00

Aan het tijdperk Wilders lijkt een einde te komen. Aan zijn optreden in de tweede kamer kun je afleiden dat deze man overspannen is. Zijn reltrapperij begin nu ernstige vormen aan te nemen. Regels van fatsoen worden ruim overschreden. Hij weet het verschil niet meer tussen kroegpraat en normaal debatteren. Of is hij bewust bezig met zijn banale gedrag de democratie te ondermijnen? Als de kamerleden daar geen goed antwoord op hebben, dan zal hem dat lukken want zijn geschreeuw gaat ten koste van de inhoud. En dat in tijden van crisis.

Tja Wilders zegt op te komen voor Henk en Ingrid Jansen maar hij heeft er geen contact mee. Wilders kan niet, zoals ik, gewoon een praatje maken in de buurt. Ook kan hij niet een praatje maken in het cafe zoals ik. Vandaar dat hij de 2e kamer daarvoor gebruikt. Wilders kan ook geen praatje maken op de markt in de binnenstad, zoals ik vaak doe. Wilders is afgesloten van de Henken en Ingrids en weet helemaal niet wat er leeft onder de mensen. Hij leest het hooguit uit de krant en waarschijnlijk uit de Telegraaf. Dat is tweedehandse informatie opgeschreven door journalisten die belang hebben bij sensatie. Het zijn de afwijkingen die voor een journalist interessant zijn. Niet dat wat normaal is.

Wilders wordt constant bewaakt en leeft in onvrijheid. Gaat hoofdzakelijk om met meelopers en medestanders. De langdurige afzondering van deze verWilderde man van de normale samenleving begint zijn tol te eisen. Zijn strijd voor een vrije meningsuiting levert hem alleen maar onvrijheid op met vereenzaming en geestelijk verval als gevolg. Daarvan hebben we deze week de verschijnselen gezien. Respectloos ging hij met zijn 2e kamer collega's om. Hij is iedere gevoel voor decorum kwijt ' Doe toch eens normaal man' piepte hij naar premier Rutte alsof hij in een kroeg stond. ' Doe zelf eens normaal' vroeg Rutte. Maar Wilders kan helemaal niet meer normaal doen. Hij is het contact met de normale wereld kwijt. Zijn referentiekader klopt niet meer. Het wordt tijd dat Henk en Ingrid Jansen dat door hebben. Dan komt er vanzelf een einde aan deze verWilderde tijd.

Klacht Ziggo!

2011-09-14T18:49:00.001+01:00

Twee maanden geleden ontving ik een folder van Ziggo. Daarin stond dat Ziggo digitaal gaat en dat er zenderwijzigingen komen vanaf 1september. Op de folder zag ik een trits van op elkaar gestapelde TV’s vanaf het stenen tijdperk tot aan nu. Omdat ik oude TV had met een beperkt Alles-in-1 pakket… en omdat ik weer een goed betaalde baan heb… bedacht en bestelde ik het Alles- in-1 Extra pakket. Mijn internetsnelheid zou met een factor 10 toenemen en een scala van wel bijna 100 TV zenders komt tot mijn beschikking. Ik laat het stenen TV tijdperk ver achter me.
Direct schafte ik me ook een nieuwe TV aan waarover ik eerder berichtte.

In Augustus heb ik me mijn ogen uit mijn hoofd gekeken. Ik was vooral verbaast over de pornozenders. Zonder blikken of blozen zag ik allerlei getatoeëerde lijven over en door elkaar heen rollen waarbij alle gaatjes worden gevuld en waarbij de cameraman alle details nauwkeurig vastlegt. Vrouwen doen het met mannen en vrouwen doen het met vrouwen, en mannen doen het met mannen. Daarbij allerlei vormen en dwarsverbanden en soorten, stijl en samenstellingen. Dikke en dunne mensen leven zich uit. Zolang er maar worst tussen zit!.

Voor liefhebbers die het allemaal te snel vinden gaan is er nog Porna. Een zogenaamde vrouwen pornozender. Dat is hetzelfde als porno alleen vertraagd en in het begin een beetje versluierd. Komt uiteindelijk op hetzelfde neer. Als er maar worst tussen zit. (Altijd met mayonaise ) Nee…ook op dat gebied was ik nog in het stenen tijdperk blijven steken……

In September werd mijn nieuwe pakket Extra –in,-1- plotseling afgebroken en zat ik weer op het oude niveau. Dat wil zeggen; het Alles - in -1-Basis pakket. Terwijl ik van Ziggo al een productwijzigingsbrief en een bevestigingsbrief had ontvangen en er ook al geld van mijn rekening was gehaald.

Ik bellen met Ziggo;

Er loopt een bandje met een damesstem.

Eerst kom er een welkomstboodschap ( over de veranderingen op digitaal TV en het nieuwe zenderaanbod) met doorverwijzing naar internet.

Dan volgt een keuze menu met wel 6 keuzemogelijkheden.

Krijg daarbinnen, per nummer wel 4 andere vakjes aangeboden voor de klacht.

Ik kies 4 (over bestellingen) en hoor ( van dezelfde opgenomen vrouwenstem) dat wegens de drukte er lange wachttijden zijn. Weer afsluitend met een doorverwijzing naar internet.

Ik ga na het internet maar kan mijn klacht daar

niet op kwijt. Geen rechtstreeks contact met een stem.

Weer bellen. Eerst weer de welkomstboodschap (met doorverwijzing naar internet)

Ik kies nu 2 (vak -storingen)

Wegens lange wachttijden word ik weer doorverwezen naar internet. Ik haak af

De volgende dag weer geprobeerd.

Weer na een kwartier bellen en wachten geen succes.

Een paar dagen lager bel ik weer.

Na een paar pogingen (waarbij ik iedere keer weer die vreselijke welkomstboodschap moest aanhoren) blijf ik uiteindelijk hangen in vakje 2 (storingen). Ik ben een echte doorzetter dus bleef meer dan een half uur hangen (het tel.nummer is gratis) ondanks de vreselijk muziektunes die ik in deze wachtstand moet aanhoren. GVD ik ben muzikant en klant! Doe me dit niet aan! Waar blijven jullie van ZIGGO!...:gvd!!!n Ik heb een klacht!

Uiteindelijk is de muziek weg en hoor ik na meer dan een half uur wachten vage stemmen. Ik roep maar krijg geen antwoord. Ik hoor jonge mensen op de achtergrond ouwehoeren over uitgaan en over kick boxen. Ik roep maar niemand die me hoort. Waarschijnlijk is diegene die me moet helpen even weggelopen en heeft de headset niet uitgeschakeld. Zo gaat dat natuurlijk op zo’n Callcentre. Ik luister wel 10 minuten en probeer iets van de sfeer op te pikken en kom al rap tot de conclusie dat daar niet doorgewerkt word en vooral onderling gezellig geouwehoerd. Macho gedrag van mannen en gegiechel van vrouwen op de achtergrond. Porno of porna? De baas (afdelingschef/ fieldmanager) zal wel even weg zijn. Nu begrijp ik waarom er lange wachtrijen zijn bij de afdeling storingen van Ziggo. Kwaad hing ik op.

Ik bel 4 (opzeggingen)

Vlot ben ik aan de beurt. Met enige woede in mijn stem vertel ik de dame dat ik eigenlijk niet wil opzeggen maar “Als jullie niet snel leveren waarvoor ik al betaal dan zeg ik op en eis ik mijn geld terug”
Snel verbind ze me intern door. De dame die ik daarna aan de lijn kreeg was erg behulpzaam. Binnen twee weken zal het euvel verholpen zijn.

Wordt vervolgt.

Hoog bezoek van PvdA delegatie

2011-09-02T18:37:00.005+01:00

Vanmorgen werd ik om 9.45 uur gebeld door een zenuwachtige dame van de woningbouwcorporatie met het verzoek of ik om 11.00 uur thuis kan zijn want een delegatie van de Provincie wil een bezoek brengen aan mijn buurt Berflo Es. Graag willen ze weten hoe mijn nieuwe huis bevalt.

Tuurlijk wil ik dat en zo belde Peter Pinkhaar, een directeur van Welbions, dat hij er zo aankwam. Om 11.40 belde hij weer. Hij stond met de delegatie voor de deur van mijn buren want wist mijn huisnummer niet. Toen ik mijn voordeur opende en de straat in keek zag ik een groep van wel 15 mensen met aan kop Job Cohen, aanvoerder en leidsman, de nummer 1 van de PvdA.
Helemaal verbaast schudde ik hem de hand en zei "Welkom in mijn nederige woning" . Ik schudde iedereen de hand en zei bij bekende landelijke PvdA prominenten " U ken ik ook van TV, Welkom!".

De mensen van de Provincie ken ik niet, want Zwolle is toch ver weg en ik kijk niet naar de regionale TV. De plaatselijke PvdA mensen ken ik uiteraard en onze wethouder Jan Bron kreeg zelfs een braza van me.

" Hoelang woon je al in deze buurt"? vroeg Job toen hij op mijn bankstel zat. " Zo'n zeven jaar maar in Hengelo al vanaf 1972. Ik ben destijds geëmigreerd vanuit Enschede." De delegatie moest lachen toen ik vertelde dat Twekkelerveld in Enschede maar 5 km van de Hengelose Berflo Es ligt. Ik vertelde dat er wel een verschil is tussen Hengeloers en Enschedeers vanwege het Textiel en Metaal verleden.

Mijn huis vonden ze mooi en het fenomeen Culturhuske Ma2 vonden ze prachtig. Dinsdag gaat het cultuurhuske Ma2 weer open met een optreden van Holland Hallal, vertelde ik. Ook vertelde ik over onze voorstellingen in het Rabotheater met hulp van Drees Kroes van het project " FC Twente scoren in de wijk" . Toen ik daarna bij de Berflobeek ook nog een uitleg gaf over de bevrijding van de Berflobeek namens het BBBF(BerfloBeek BevrijdingsFront) was de linkse stempel goed gedrukt.

Ik wees onze toekomstige minister president er op dat Hengelo net als Canton in de VS is; Een gemiddelde stad met een gemiddelde menig. " Als u wilt weten wat de gemiddelde menig in NL over bepaalde zaken is dat vraag het maar een een Hengeloer "Lachend riep Jan Bron; " Dan moet het wel een gemiddelde Hengeloer zijn". Tja dacht ik nog; Vraag het dan maar niet aan mij want dwarsliggers hebben we hier in Hengelo bijna niet .

Bij het afscheid sprak ik de hoop uit dat Job Cohen maar zo gauw als mogelijk president moet worden van NL. " Als ik wat voor u kan betekenen dan hoor ik het graag" zei ik optimisch. " Ga zo door" sprak Job en we gaven elkaar bij het afscheid een knipoog.

Van dichtbij ziet hij er echt uit als een groot staatsman.

Job for President.
Yes! Let's Cohen!

(in het Twens;

Job als President?

Joa! Wie goat der veur!)

Komt er na prinjesdag een hele hete herfst?

2011-08-26T12:46:00.007+01:00

.
Nu Prinsjesdag nadert lekken de eerste maatregelen die genomen worden om de economische crisis door te komen al uit. De VVD is bereid om niet te hard te snoeien in de de laagste inkomens en voor de middengroepen wordt het 52% belastingstarrief eerder ( bij lagere middeninkomens) ingevoerd. Men haalt het tekort aan geld kennelijk vooral bij de middengroep weg. In hoeverre de rijken moeten meebetalen aan de economische crisis wordt niet over gerept. Tja zoals water omlaag stroomt vanuit de bergen naar de zee, zo stroomt geld omhoog van arm naar rijk in het kapitalistisch systeem.

Maar waardoor is die economische crisis nu veroorzaakt? Niet door Jan met de pet die zijn geld met hard werken verdient en alleen maar geld uitgeeft als hij het eerst verdient heeft. Ook niet door Henk en Ingrid die 5 jaar geleden een aflossingsvrije hypotheek hebben genomen bij de bank. De bank had ze nog zo wijs gemaakt dat de waarde van hun huis toch wel zou toenemen en bij verkoop meer zou opbrengen. Banken, en de neo-liberale politici, hebben eenvoudige burgers verleid om mee te doen met leven op de pof. Bekende VVDers die eerst minister of staatssecretaris waren zitten op allerlei cruciale posities waar veel geld omgaat en veel verdient wordt. Maar ja, de VVD is de partij voor de rijken en is dat ook altijd al geweest. Dat ze een zogenaamde volkspartij zijn is pure volksverlakkerij.

Waarschijnlijk is de regering toch bang dat er opstand komt zoals laatst in Engeland en zoals een paar jaar gelden in de volksbuurten in Parijs. De jeugd is in dit neo-liberale tijdperk opgevoed om te consumeren. Als dat consumeren niet meer kan omdat er te weinig geld is en geen werk, dan breekt de pleuris uit.

De scheiding tussen de HAVES en de NOT HAVES wordt te groot door de hebzucht van de rijken. Beter was het geweest om burgers op te voeden voor goed burgerschap waarin liefde en naastenliefde( en noaburschap) belangrijk zijn. Maar ja aan eerlijke liefde en noaburschap wordt niet veel aan verdient.

Het zal mij benieuwen hoe de economische crisis zich verder ontwikkeld en wat het antwoord van politici daarop is en daarop de reactie van het volk. Ik denk niet dat politici makkelijk wegkomen met onpopulaire maatregelen. Ook ben ik benieuwd hoe die neo fasco's van de PVV daarop gaan inspelen en misbruik zullen maken van de ontstane situatie. Na al merk je dat de dreigende crisis en politieke crisis tot gevolg zal hebben. Zal de geschiedenis zich herhalen?

Komt er na Prinsjesdag een hele hete herfst of houden we hier in het nuchtere Nederland het hoofd nog koel?

Waarom is de AEX-index iedere dag in het nieuws?

2011-08-21T15:17:00.003+01:00

Nu ik een nieuwe TV met internetaansluiting heb kijk ik iedere ochtend even naar de buienradar voor dat ik naar mijn werk ga. Blijft het droog of krijgen we regen. Ga ik met de fiets of met de auto naar de baas? Het liefst ga ik met de fiets want ik heb kantoorwerk en daar wordt je niet fit van.

Als ik na het werk thuis kom kijk ik meestal om 17.00 uur even naar het nieuws. Even zien en horen of er nog wat veranderd is in de wereld. Wat me al een tijd irriteert is de melding over de AEX-index. Deze Amsterdamse beurskoers die het gemiddelde van de aandelen van 25 grote ,in Nederland opererende bedrijven, weergeeft zakt de laatste tijd. Het is net de buienradar maar dan voor aandeelhouders. Prima dat die mensen ook een thermometer hebben maar daar hoeven ze toch heel Nederland niet mee lastig te vallen? We hebben Nota Bene 1.5 miljoen analfabeten in Nederland die nog geen krant kunnen lezen en puur afhankelijk zijn van het gesproken woord. Dan ga je die mensen toch niet lastig vallen met zoiets als de AEX-index in het nieuws.

Natuurlijk heb ik ook niets aan het nieuwsfeit dat Koningin Beatrix een staaroperatie heeft ondergaan. Dat kan ons namelijk allemaal overkomen als je ouder wordt. Maar ik begrijp dat het NOS journaal ook meedoet aan het Oranjegevoel door ons over dit soort onbenulligheden bij de Oranjes op de hoogte houden. Maar om het volk iedere dag kont te doen over de AEX-index in het NOS journaal vind ik wel een beetje raar omdat toch weinigen daar iets van snappen. Wat denkt de NOS met dit nieuws te bereiken?

De rijken kunnen wel op een andere manier aan hun informatie komen hoe ze nog rijker kunnen worden. De bedrijven die het betreft ook wel. Zelfs bij een dalende koers kun je geld verdienen…Maar wat is het effect op diegenen die niets van het mechanisme van het kapitalisme snappen zoals ik?

Politici die het niet snappen geven dat niet toe. Burgers die het niet snappen en angstig worden houden de hand op de knip. Dat schijnt dan weer slecht te zijn voor de economie want volgens de regels van het kapitalisme moeten we vooral consumeren.

De informatie die we krijgen over de beurzen en de reactie daarop van politici is erg ondoorzichtig. Niemand die eens in eenvoudige woorden kan uitleggen wat er aan de hand is. Geen journalist en ook geen politicus die het ons in gewone woorden uitlegt omdat ze het niet kunnen. Wel maak ik op, en velen met me, dat er wat aan de hand is omdat het elke dag weer over de economische crisis gaat. Maar ik weet niet wat er aan de hand is. Dat geeft ik eerlijk toe. Dat zouden journalisten en politici (die toch aan de touwtjes trekken) ook eens moeten doen. Gewoon toegeven dat ze het ook niet weten. Da’s wel zo eerlijk.

In het digitale tijdperk.

2011-08-14T11:30:00.003+01:00

Toen ik een folder van Ziggo ontving waarin stond dat er vanaf 1 september alleen nog maar digitale televisie te ontvangen is nam ik een besluit; Tijd voor een nieuwe TV. Natuurlijk had ik bij anderen thuis die platte en brede beeldschermen wel gezien maar tot nu toe geen behoefte gehad ook zo’n ding te kopen. Mijn TV is er nog eentje uit het stenen tijdperk maar voldeed nog goed. Maar nu Ziggo veranderd verander ik mee. Een goed instapmoment lijkt me. Ik kocht er gelijk een home cinema set bij want als muzikant hou ik van een mooi geluid.

Ik zocht op internet en kwam er achter dat de TV’s van tegenwoordig meer kunnen dan alleen maar TV zenders doorgeven. Ik kwam na enig gezoek en gepuzzel uit op een Full Led TV van Phillip. Deze is voorzien van een internet browser met voorkeur instellingen zoals voor YouTube en Facebook maar ook de buienradar komt met één klik op het scherm.

Vrijdagmiddag is de TV met homecinemaset geïnstalleerd. De TV heeft een prachtig beeld een geeft rondom ook nog meekleurend licht. Ik heb alle mogelijkheden nog niet ontdekt. Natuurlijk al wel naar YouTube een flimpje van The Beatles gekeken en op Facebook foto’s van mijn facebookvrienden. Ik weet nog niet hoe ik een film kan bestellen. Dat kan namelijk ook. Ook daar hoef je tegenwoordig de deur niet meer uit.

Er valt nog veel te ontdekken. Vroeger drukte je slechts op een paar knoppen. Nu zit ik op de bank met twee afstandsbedieningen en zelflerende handleidingen en probeer mijn nieuwe spullen te doorgronden.

Uit mijn nieuwe iMac komt veel lawaai en lucht van een op hoog toeren draaiende ventilator. Heb ik iets verkeerd gedaan? Ook dat dikke boek heb ik nog lang niet uit. Gelukkig is het vakantie en regent het nog steeds in Hengelo…..

iMac mooi makkelijk?

2011-08-06T18:04:00.004+01:00

Of een Mac makkelijker is dan Microsoft met Windows moet ik nog ervaren. Tot nu toe komt er een grote wolk vol PC mogelijkheden op me af. Zelfs in mijn eentje een garageband opzetten behoort tot het standaard pakket van de iMac die ik vorige week gekocht hebt. Hoe ik een brief moet schrijven en fatsoenlijk kan opbergen heb ik nog niet onder de knie. Tot nu toe heb ik genoten van de de beelden op het 17 inch LED widescreen. Filmpjes van YouTube komen haarscherp over. Het geluid is goed. Op mijn geluidsinstallatie klinkt het nog beter.

De hele week luister ik ook al naar internet radio. Wat is er toch veel keuze. Ik jumpte vooral binnen de sectie International/ World. Muziek uit het Midden Oosten bij radio Iran en diverse zenders uit Zuid en Midden Amerika met Salsa, Bachata en Merenque. En natuurlijk mooie muziek uit Afrika. Vanavond nog eens luistern naar radio Cambodja, Laos of Vietnam.

Ook crosste ik al over de wereldbol bij Google Earth. Daar zag ik zelfs 3D beelden van de grote houten katholieke kerk Paramaribo.

Mijn eerste aankoop in iTunes is het nummer van Ringo Starr " It don't come easy". Een plaatje kopen is geen kunst meer. Mooi makkelijk. Vroeger moest je daar de deur voor uit. Dat hoeft niet meer tegenwoordig. Vandaar dat er in de binnenstad steeds minder te doen is.

De vormgeving van de PC is helemaal mooi. PC en beeldscherm zijn een geheel. Aan de smalle zijkant zitten gleuven voor cd's en dvd's en aan de achterzijde onopvallend allerlei leukjes en gaatjes voor aansluitingen voor randapparatuur.

Het aluminium toetsenbord is klein en fijn. De ivoorkleurige muis is intelligent en eenvoudig. Door een veeg met de vinger over het oppervlak schrol je binnen het venster. Geen zijknoppen meer. Apple kent de kunst van het weglaten op gebied van de vormgeving. Ja het geheel ziet er goed uit op mijn kleine grijze metalen computertafeltje. Het ziet er zelfs zo goed uit dat de PC een gat heeft voor een ketting tegen diefstal.

Maar hoe de PC van binnen werkt is me op vele gebieden nog onduidelijk. De programmatuur is min of meer " zelf lerend" . Door te doen kom je er achter hoe het werkt. Maar om toch e.e.a. te versnellen heb ik vandaag toch maar een dik boek gekocht voor MAC OS X. Volgens de omschrijving wordt je bliksemsnel klaar gestoomd maar het boek is wel 615 pagina's dik. Gelukkig is het vakantietijd en regent het in Hengelo…

Over een verdwenen moestuin...

2011-07-30T15:20:00.004+01:00

Donderdag werd ik op mijn werk gebeld. De man aan het andere einde van de lijn had een Twents accent, net als ik. Hij begon voorzichtig maar wel een beetje zenuwachtig. Net als Henk Elsink, die Twentse conferencier die slecht nieuws aankondigde met ...van...Ik stond met mijn jojootje op het balkon te spelen.....en de poes sprong er na......

Ik had direct door dat de man aan de andere kant van de lijn mijn moestuintje wou opruimen. Wel netjes dat hij mij daarover belt. Hij weet waarschijnlijk dat ik berucht ben in mijn buurt. Iedereen vind mijn moestuin leuk. Glimlachend liepen de buurtbewoners langs mijn huis. Maar ja...nu moet de moestuin toch opgeruimd worden want de stratenmakers en graszaaiers gaan met bouwvak. Vandaag moet alles klaar want morgen ruimen ze alleen nog maar op en gaan op tijd naar huis want het is eindelijk weer vakantie.

Ik weet hoe het werkt in de bouw en heb respect voor die harde werkers. Natuurlijk leg ik hen geen stroobreed in de weg voor hun vakantie, laat staan een hele moestuin. Het experiment was toch al wel gelukt..in die zin dat ik weet dat de grond slecht is. De watermeloenen waren al grotendeels verdwenen vanwege de droogt. Het regent we maar toch is de natuur nog steeds droog. Vooral in mei was het erg droog. De pompoenen van het soort " De Turkse muts" deden het beter want in Turkije kan het ook droog zijn. Toch doen ze het op mijn moestuintje bij de boomhut veel beter. Daar zitten al grote gele , als voetballen zo groot, pompoenen aan de lange snel kruipende takken.

Iedere dag werd ik om 7.00 uur wakker van de hard werkende ambachtslieden. Het leek me een gouden team want er is veel werk verzet in korte tijd. Het team begon iedere morgen met een korte werkbespreking vlak bij mijn slaapkamerraam. Als ik een klein uurtje later naar mijn werk vertrok waren zei al flink bezig.

Vriendelijk stond ik de man aan de telefoon te woord. Hij klok opgelucht toen ik begrip toonde voor zijn dillema. Toen ik na mijn werk thuis kwam lag de hardstenen bestrating erin en was de moestuin opgeruimd en het gras gezaaid. Er breekt een nieuw tijdperk aan. Als het maar niet te braaf wordt.

Over Chinees hardstenen trottiors en grasveldjes op puinzand in Berflo Es Zuid.

2011-07-23T13:01:00.019+01:00

Het geratel en gegrom van werktuigen is weer begonnen bij mijn voordeur. Na een jaar wonen in deze nieuwbouw ben ik dat gedoe om de deur wel zat. Iedere morgen word ik weer wakker want het bestelde Chinese hardsteen is eindelijk aangekomen. Gisteren is de parkeerplaats voor mijn huis afgezet met hekwerken en roodwit band. Ik zag een man puin wegharken uit de zwarte puingrond die voor onze huizen is gestort. Het is de bedoeling dat er gras gezaaid wordt vertelde hij toen ik hem vriendelijk aansprak. Maandag beginnen ze met de bestrating van het trottoir. Ik vertelde hem dat er geen geel zand onder de noodbestrating ligt. Die noodbestrating is zo op de zwarte grond aangelegd.

Dat we Chinese hardstenen trottoirs krijgen in onze volksbuurt is chiqeu maar dat de aannemer puingrond geleverd heeft voor de toekomstige grasveldjes is minder chique. Een buurman vertelde dat hij daar bij de inrichting van zijn tuin vreselijk veel trammelant heeft gehad. De woningbouwvereniging heeft op zijn aandringen wel wat weggehaald maar de onderliggende stenen komen zo weer omhoog. Hij laat mij zijn aangelegde grasveld zien waar kale plekken in zitten vanwege het puin. In mijn voortuin vond ik naast de grote puinresten ook grote stukken plastic en glas. Hij kwam verfblikken en stukken van een uitlaat tegen. Er was een gat ontdekt vol puin. Alsof ze er de hele afgebroken flat die er vroeger stond in hadden gestort.

Hoe kun je kinderen nu laten spelen op dergelijk gras. De aannemer die hier de grond heeft aangeleverd heeft vies verdient op die slechte grond en wij zitten met de brokken. Letterlijk en figuurlijk.

Toen ik in het voorjaar baalde van al het onkruid in het toekomstig grasveldje voor mijn woonkamer heb ik doorgepakt en al het onkruid verwijderd er er pompoenen, watermeloenen en zonnebloemen in gezaaid. Pompoenen van het eetbare soort "de Turkse muts". Mijn Turkse buren hebben me beloofd er soep van te maken.

Voor mijn zwangere Brazilaanse buurvrouw heb ik watermeloenen gezaaid waarvan helaas de helft maar op gekomen is. Ik koester het restant zodat de baby straks toch nog een watermeloentje kan proeven.

'Hoe geet dat noe straks met mien moestuin at ze dat grös gaot zei'n" vroeg ik de loonwerker.'Joa dat mot ze moar utzeuk'n met oe", zei hij glimlachend.

De pompoenen zijn al zichtbaar maar nog erg klein. Mooi gezicht die gele bloemen waar de grote pompoenen vandaan groeien.

De watermeloen bloeit maar er is nog geen babywatermeloentje te zien. De oogsttijd is volgens de beschrijving op het zaaigoed pas in oktober. Hopenlijk wordt me die tijd nog gegund.

( Ps. Mijn Brazilaanse buurvrouw bevalt binnenkort. 22 juli was ze uitgetelt. Net 2 dagen na mijn verjaardag...

Da's mooi).

Vakantie in Hengelo, da's pas heerlijk.

2011-07-16T09:53:00.007+01:00

Ik heb momenteel helemaal geen zin aan vakantie. Velen gaan maar gelukkig hoef ik niet te gaan en blijf lekker achter in Hengelo. Het plan was dat ik met Fred (van de boomhut) naar de Oekraïne zou gaan in mei. Dat ging niet door vanwege werkomstandigheden. Daarna zouden we in juli vertrekken. We zouden vliegen en dan een auto huren. Gewoon in een beetje rondkijken en contact zoeken met de locals. Dat ging weer niet door. Nu is het plan om in augustus te gaan maar ook dat staat op losse schroeven. En nu heb ik geen zin meer en blijf liever achter in Hengelo want Hengelo is echt top als iedereen weg is. Lekker slenteren door de lege binnenstad, over die grote kale markt, langs de lege terrassen, op een warme zomerdag in Augustus. Dat is pas echt chill.

Ik hoef niet na te denken waar ik ga eten of waar ik uit zal gaan. Ik word niet verrast of teleurgesteld zoals vakantiegangers vaak overkomt in verre landen. Ik hoef me geen zorgen te maken over de reis en of ik alles wel bij me heb. Geen vrees voor diefstal of uitbuiting. Ook hoef ik me niet te ergeren aan opdringerige straathandelaren en taxichaffeurs. Niemand wil wat van me en niemand verwacht iets van me zoals zo vaak op vakantie gebeurt. Ik hoef niets te plannen. Niets uit te stippelen. Ik hoef niet te improviseren. Niet aan te passen aan ongekende omstandigheden. Ik hoef me niet te ergeren aan toeristen want die komen nooit in Hengelo. Ik hoef helemaal niets in Hengelo. Helemaal Hengelo op zijn best. Nee, in Hengelo krijg je geen last van vakantiestres.

Vakantie in Hengelo, terwijl iedereen op vakantie is, is pas echt vakantie. Dan hoef ik helemaal niets en dat is toch heerlijk.
In Hengelo (o) op vakantie?
Hatstikke heerlijk!

Afrika in Hertme, multi-culti in Enschede en een blank zuipfeest in Hengelo.

2011-07-09T12:04:00.004+01:00

Er zijn momenteel veel grote evenementen in Twente. Uiteraard ligt dit aan tijdstip want nu is het zomer en lekker warm. Maar het is net of iedere stad en dorp nog even vlak voor de vakantie flink wil uitpakken. Van enige afstemming tussen Hengelo en Enschede is uiteraard geen sprake. Die steden liggen slechts op 8 km afstand van elkaar maar gaan elk hun eigen gang. Dit gaat ten koste van de echte dubbelstatters zoals ik. (Ik ben geboren in Enschede, woon in Hengelo en werk er tussenin).

In Enschede was een multiculturele markt die, volgens enkele Enschedeërs die ik sprak, erg geslaagd was. Overal stonden marktkramen in de binnenstad waar de lekkerste exotische hapjes werden aangeboden en op een podium speelden diverse dans en muziekgroepen van allochtone afkomst. Enschede is echt multicultureel ook al heeft de regering de multiculturele samenleving afgeschaft.(Ook de facsisten van de NVU hebben dat aan den lijve ondervonden).

Ik was het vorige weekend ondergedompeld in Afrika op het Afrikafestival in Hertme waarbij ik me zaterdag meer met het randgebeuren bezighield ( lekker eten en bananenbier drinken en daarbij slap lullen en ouwehoeren) en zondag op de bands heb geconcentreerd. Het Afrikafestival is altijd erg gezellig. Nu alweer voor de 24e keer gehouden. Ik was er voor de 22e keer. Voor mij een hoogtepunt in de zomer.

Des teleurstellende vond ik de zogenaamde Tropical Night in Hengelo waar ik zaterdagnacht terecht kwam. Het mag de naam Tropical niet hebben want er is niets tropicals aan. Hooguit dat het een beetje warm is. Als kenner van de tropen en als liefhebber van Salsa, Bachata, Merenque, Chumbia en Bigi Poko was ik weer diep teleurgesteld in dit door de horeca-ondernemers georganiseerde evenement.

Het was erg druk. De bezoekers zijn zomers gekleed maar niet uitbundig tropisch. De mensen willen wel maar kennen de tropen kennelijk niet. De horeca kent de tropen ook niet maar hebben er ook geen geld voor over. Ze zouden een tropische band kunnen laten spelen want die zijn er wel in NL. Maar een DJ is veel goedkoper en DJ's draaien geen polyritmische tropische muziek. Die draaien Dance. Van de eentonige muziek met een stevige, rechtlijnige doorlopende beat waarbij je alleen met pillen op, op kunt bewegen.

Ik heb een rondje gemaakt door de binenstad en hoorde overal;

KEDOENG, KEDOENG, KEDOENG, KEDOENG, KEDOENG,KEDOENG, KEDOENG

Bij het terassenkruispunt hoorde ik een DJ even salsa draaien. Ik zag twee meisjes van mijn dansles heel verlegen salsa dansen. Veel ruimte hadden ze niet.

Zondagavond hoorde ik van de andere Salsero's en Salsera's dat ook zei weinig tropische muziek gehoord hebben en ook nergens konden dansen.

Nee het door de Hengelose horeca-ondernemers georganiseerde Tropical Night is helemaal niet tropisch. Het is gewoon een ordinair zuipfeest en daar is het de Hengelose horeca ook om te doen. Gelukkig is Enschede vlakbij en ga ik volgend jaar lekker naar de multiculturele markt.